...źródełko marzeń...

Czerwona jak cegła .... :)

2012-01-27T08:39:00.001+01:00

Czerwona owszem, ale chyba z prędkości jaką musiałam nabrać, zeby opędzić tych moich mężczyzn.
Wiadomo, chłopcy chorzy.
Ja cały czas krzątająca się wokół nich :)
Kochane moje nie ma co narzekać :)

U mnie generalnie juz poświątecznie całkowicie. Okna pomyte, w domciu posprzątane.
Mam tylko coraz więcej obaw.
Chodzi o to, że posłaliśmy malutkiego od września do przedszkola, ale nie wyszło. Mały jeszcze psychicznie nie dorósł, żeby oderwać się od mamusinej kecy :):):)
Martwi mnie jednak bardziej to, ze w marcu kończy się wychowawczy, że będę musiała podjąć bardzo ważną decyzję. WRACAĆ ALBO NIE WRACAĆ !!!!!
Sama nie wiem. Nie mam z kim zostawić małego, w sumie bez mojej pensji świetnie dajemy sobie radę, ale... No właśnie . Już tyle siedzę w domu, wróciłabym w końcu do obiegu :):):) Człowiek trochę zatroszczyłby się o siebie. TROSZKĘ :)
Tylko, że to już nie to samo. Gdy byłam na wychowawczym firma moja ukochana została przejęta przez inną (sprzedana). Czyli wracałabym do czegoś zupełnie nowego...innego. Czuję po prostu strach.

Poza tym moje smerfy.
Zawożę do szkoły, przedszkola. Odbieram , co oznacza, ze nie muszą odbębniać dodatkowych godzin w świetlicach. Obiadek zawsze o stałej porze. Zadanie odrobione na spokojnie. Dzieci możemy zawozić dodatkowo na basenik.
Muszę zrobić porządny rachunek wszystkich "za" i "przeciw".
Znacie mnie i wszyscy dobrze wiedzą co wybiorę, ale pozostaje taki trochę żal.
Napiszę jeszcze o tym co mi w duszy gra, a gra i to sporo.
Te lata spędzone w domu, to czas również głębokich przemysleń. Nie o życie chodzi, bo przecież mam jak w bajce :):):) O czym wielu z Was mnie przekonuje :)
Zastanawiałam się nad tym, co ja tak naprawdę chcę robić, bo przeciez przyjdzie w końcu taki moment, ze dzieci nie będę Cię już tak potrzebowały, że towarzystwo znajomych będzie bardziej atrakcyjne, że w zadaniu też juz nie pomogę. Nie chcę być zgorzkniała babą, która nagle stwierdzi, ze jedyne co potrafiła robić w życiu to niańczyć i własnie ten czas się skończył.
Myślałam tak bardzo realnie o tym co chciałabym robić, co sprawiałoby mi przyjemność, ale i pozwoliło opłacać składki :) choćby te zdrowotne :)
Przez te lata zabrałam się porządnie za szydełko.
Zrozumiałam, że to jest to co kocham, każda wolna chwila poświęcona jest machaniu . Niektórzy się z tego śmieją, ze mając trójkę znajduję jeszcze tyle sił i tyle nerwów, zeby dziergać. A przecież mnie to uspokaja :) Każda nowa serweta, łapacz, zazdroska to jedyne w swoim rodzaju dzieło. Czasami z paroma błędami, ale drugiego takiego samego nie znajdziecie:):):)
Zastanawiałam się kiedyś co po mnie zostanie. Dzieci... to oczywiste, bo przecież je mam :) A teraz dochodzę do wniosku, ze przecież te moje dzirgadełka również . Każda z Was, która zamówiła sobie coś u mnie, musiała trochę temu poświęcić, bo przeciez omawiamy to wszystko, zawsze klikniemy jeszcze parę słówek, zeby nie było tak oschle jak w sklepie. Z wieloma z Was znam się już blisko dwa lata.
Te wszystkie myśli latają w mojej głowie, wirują :) i szepcą tylko jedno.
A może byś tak otwarła coś swojego???????
Przecież nie chodzi o kasę (oczywiście jakby sypnęło to bym nie narzekała) ale spełniłabym swoje marzenie. Nie uda się ... trudno, ale spróbowałam.
Dużo o tym myślę, szczególnie tera,z gdy jestem na "zakręcie". Dzieci mnie jeszcze bardzo potrzebują. Praca... jak mam być szczera to wątpię czy to miejsce na mnie czeka (tak jak myślałam) . To już zupełnie inna firma. Nie wiem czy chce dalej robić to co robiłam. Wiem wiem, pewnie wiele z Was po prostu musi chodzić do pracy i nikt się nie pyta czy chcesz, czy Ci się podoba.
Zastanawiam się czy nie wykorzystać szansy i iść najpierw na ten bezrobotny, zrobić trochę kursów, bo już mocno w tyle jestem, rozeznać temat swojego, małego interesiku :)
Może właśnie dostałam szansę...
A teraz chyba idę sie z tym przespać :)
Pokażę jeszcze bieżniczek jaki machnęłam w ostatnich dniach.

Zdjęcia zamieszczone na początku to cudowny zachód słońca jakim ostatnio zostaliśmy obdarowani, oj piękne to było dzieło.
A i w końcu karnawał mamy, chłopaki w domciu to sobie dziennie balangę przebierankową robimy i tutaj musze napisać o moim sredniaku.

Całość odbyła się wczoraj.
- Mamuś zróbmy bal przebierańców, zaprosimy babcię i wujka (mieszkają pod nami)
A ja na to:
- Kotuś, a pytałeś babcię czy jej się chce??
- Powiedziała że się nie przebierze, ale zróbmy go.
- A wiesz o tym, że jak bal to jakies ciacha powinny być??
- No to na co jeszcze czekasz mamuś???????? - Pyta zdziwiony Radzio
Mnie jakby kto w buzinke walnął.
- Słońce - rzeczę- ale to jest sporo roboty, a ja jeszcze mam swojej pracy masę.
Na to moje szczere dziecię:
- Jak się spręzysz to dasz radę.
Odwrócił się i poszedł do domofonu zadzwonić do babci, poinformować, ze za dwie godziny mają być na balu.
To się nazywa być ASERTYWNYM :):):):) Nic tylko się uczyć. Nie myslcie sobie, ze on tak na bezczelnego. To tylko proste myślenie dzieci, no i zwróciłam uwagę, ze to moje słowa :)
Jak Olek chce obejrzeć jakiś film, a ma zadanie to mówię " jak się sprężysz to dasz radę " :):):):)
Dodam tylko, że ptysie zrobiłam :):):):)

A teraz buziaki

Odpowiedzi

2012-01-06T20:36:00.000+01:00

Zaniedbałam ten mój blogowy świat okrutnie i nic nie wskazuje na to, żeby się to miało poprawić. Nie uderzam się w pierś, bo takie są koleje rzeczy. Troszkę się wypaliłam, troszkę mam innych spraw, no i moi chłopcy zabierają mi 120% mojego czasu :)
Ostatnio zorganizowali mi taką kumulację na Sylwestra i najmłodszy dostał zapalenia krtani , a średniak zapalenia ucha. Czyli wiadomo płacz i nocne czuwania :(
Ale nie narzekam, bo już jest oki doki.
Cały czas dziergam i chyba już się uzależniałam, bo jednego nie skończyłam, a już mam kilka innych projektów w głowie :)
A teraz to co najważniejsze:)
Bardzo wszystkim Wam dziękuję za komentarze i to przede wszystkim dlatego, że jestescie mimo tego, ze mnie jakoś tak tutaj zabrakło, cały czas ktoś nowy zagląda i zostawia ślad. Nie macie pojęcia (na pewno macie :) jak mnie to wszystko buduje w chwilach załamki. Moja siora dobrze wie jak ja uwielbiam słowne łechtanie :) Nie chodzi o to, żebym w chmurach potem szybowała, ale dzięki takim prostym słowom, dzięki temu, ze jesteście chce mi się potem jeszcze więcej :)\
Muszę jeszcze przeprosić osoby, które na maila pisały. Była wśród nich dziewczyna, której kiedyś łapacza snów robiłam. Pytała jak go wyczyścić i... no tak, ja jestem z tych osób co to w poczcie porządek lubią mieć i nie więcej w Nowej jak 10 listów. Przeczytałam ten list, przeczytałam potem inne i wiecie co zrobiłam na koniec... no tak właśnie, do kosza wszystko i potem kosz opróżnić :( Zobaczyłam, ze list przeczytany i poszło mechanicznie. Nie będę ściemniała bo i po co. Po prostu wywaliłam, a jak trochę mi się w domu uspokoiło i przypomniałam sobie, ze taki list był to juz nie pamiętałam kto mi go przysłał i nie miałam komu odpisać. Więc teraz oficjalnie i mam nadzieję, ze to przeczytasz :):):)
Ja z moimi łapaczami postępuję tylko w jeden sposób. Zawsze używam VANISHA w żelu (do kupienia w biedronce-najtaniej :) ) Więc wlewam wodę do miski, potem nakrętkę vanisha, robię pianę ręką i najpierw nakładam ją na kółko z wzorem i zostawiam na 10 minut. Po tym czasie wkładam do tej miski i najlepiej gąbką trochę pocieram ozdobę.
Wysuszyć na leżąco, na ręczniczku.
W przypadku, gdyby ozdoba zrobiła się taka "latająca" w środku, znaczy się luźna, zrobić trochę krochmalu i znów położyć ozdobę do miski i tak nałożyc krochmal, żeby był na całej powierzchni ozdoby. Potem położyć na ręczniku i usunąć nadmiar krochmalu, położyć znów na czystym ręczniku i zostawić do wyschnięcia( na ozdobie nie powinno być widocznych paprochów z krochmalu) Jenki nie wiem, czy ja to w ogóle jakoś zrozumiale piszę. Jest jeszcze jedna sprawa, bo nie wiem jakie miałaś ozdoby, bo robiłam i takie, które trzeba było potem naciągnąć.

Ja mam jeszcze pod ręcznikiem korkową tablicę, bo lepiej można wbijać szpilki :)
Matko jedyna bardzo przepraszam, że nie jest ładnie i składnie, ale nie wiem jak to dokładnie opisać :)
Szczerze powiedziawszy jakaś taka przybita jestem. Wiatry doprowadzają mnie do szału, bo ani dzieci samych na podwórko wysłać nie można. Olka tez ze szkoły muszę odbierać, choć normalnie wracał w niektóre dni sam, ale normalnie się boję, ze mu jakieś drzewo na głowę spadnie. U nas trochę ich pospadało, na szczęście nikomu się nic nie stało:)
Na koniec pragnę wszystkim podziękować, że byliście ze mną, ze wspieraliście, że posyłaliście dobre słowa w moją stronę.
Trochę straciłam zapału do blogowego pisania, chyba jeszcze trochę minie zanim znów mnie opęta ten mój świat :) Nie zrezygnowałam jednak z Was. Jestem u Was regularnie, czasami zostawiam ślad, a czasami nie :)
Mam za dużo wszystkiego i muszę odpocząć, ale jak odpocząć przy trzech drabach :)
Pewnie zaraz dostanę kopa i ta cisza minie. Może jak pogoda się zmieni, może jak zacznę w domciu wysiewać nasionka na ogródkowe szaleństwa, to w końcu już za chwil parę :) Na razie mówię do następnego :)
Buziaki

Pozostało tylko życzenia przesłać

2011-12-23T23:53:00.000+01:00

No własnie czas ucieka.
Dopiero cO ...... a to już :)
Właśnie sobie usiadłam. W sumie to nawet się wyrobiłam :)
Tym bardziej, że ta wigilia będzie pierwszą w mojej historii, którą spędzę poza domem.
W tym roku umówiliśmy się z moją siorą i kuzynem (oczywiście wszyscy z rodzinami), że robimy te święta razem. No i będziemy razem . Cały tłum, bo naliczyłam z dziećmi 13 osób. Nieźle :)
Zobaczymy co życie przyniesie.
W tym roku jakoś tak ciężko mi było przed tymi świętami, duch bożonarodzeniowy mnie ominął wielkim łukiem. Sama nie wiem, może to ta pogoda, może to, że moje kochanie tak ciężko pracowało w tym okresie. Tak trochę naciągałam te moje prace, żeby się nie nazywało, że nic nie robię:):):)

Mam nadzieję, że to będą udane święta, w końcu wszystko zależy od nas :):):)

Dlatego życzę Wam świąt pełnych radości, ciepła rodzinnego, wypełnionych śmiechem i uczuciem spełnienia. Niech gwiazdka przyniesie Wam światłość w sercu, a bliscy sprawią, że samotność będzie Wam obca.

Wielu chwil wśród przyjaciół i ludzi życzliwych.

Przesyłam buziaki i ogromne ściskaństwa.

szybko, szybciej, biegam :)

2011-12-19T13:05:00.000+01:00

Ekspresowo, bo mam niecały kwadrans na wyklikanie wszystkiego.
Nie patrzeć na błędy, bo dzisiaj nie będzie korekty na koniec.
Chciałam podziekować wszystkim dziewczynom, które mi pomogły w akcji Święta dla rodzinki z Małopolski:)
Powiem tylko, ze wszystko zostało dostarczone, polały się łzy, uśmiechy były ogromne. Wszystko to piszę choć tych buzinek nie widziałam, pojechała z tym wszystkim Elusia. Tak kochana Elu, bo wiem, że to przeczytasz, wiem, że dzisiaj się spotkamy na wigilii w klasie naszych synów, wiem, ze się wyściskamy i pewnie pobeczymy, bo my takie miętkie baby jesteśmy. Dziękuję Ci za tę akcję za to, że moje serducho bardzo sie otwarło, moje oczy oczyściły się przez łzy :):):):) i w ogóle w te święta będę czuła dzięki tobie pełne spełnienie.
Dzisiaj pewnie dowiem się szczegółów co do przekazania tych wszystkich worów :) Było tego... OGROM!!!!!

Kochane u mnie szał ciał.
Moje kochanie pracuje.... no właśnie wstaje około 4.30 a wraca około 22.00 Czyli dzieciaki go nie widują, ja nie mogę wyjść na zakupy, bo do tego wszystkiego maluch ma zapalenie uszu, a w związku z tym że ostatnio pochłonął większe ilości słodyczy na migdałkach dostał ... grzyby wrrrrrrrrr okropność.

Po świętach napiszę specjalnego posta, bo wiem, że zagląda do mnie rzesza różnych ludzi i bedę potrzebowała porady właśnie co do tej biednej rodzinki.
Na razie zostawiam temat.

Podzielę się tylko widokami paru ozdóbek zrobionych w celu rozświetlenia domku :)
Widzę że na innych blogach tez czerwień króluje :) Więc ruszam:

Tutaj wianek na drzwi wejściowe, a w tle firaneczka, która powstała specjalnie na te święta :)

A teraz pochwalę się serwetą, którą własnie skończyłam. W końcu porobiłam coś dla siebie :)
No i pierwszy raz robiłam łącząc dwa kolory :)

I najlepsze na koniec :)
Dotarła do mnie przesyłka z zamówionymi materiałami od Gosiaczka, a co było jeszcze w środku :):):) jak zawsze niespodziewajka bałwanek w ramce, który zawisł pod łosiem :)

No i zapomniałam o najważniejszym mamy nowego członka rodziny :)
Nazywa się SID i jest cudnym szynszylkiem:)

Matko jakie to wdzięczne i kochane stworzonko :)

BUZIAKI

Znów optymistycznie :)

2011-12-05T15:10:00.001+01:00

Pisze dzisiaj, bo jutro plan jest napięty :):):)

Po pierwsze najmniejsze moje dziecię nie dało się przekonać, rezygnujemy z przedszkola. To że od czasu do czasu sobie popłakiwał wśród dzieci i nie pomagały przytulaństwa pań to pikuś. Daruś zwymiotował przed wyjściem i dla mnie wystarczy, styknie tego.

A teraz kolejny wyciskacz łez :)
Nie cierpię marketów, szczególnie teraz przed świętami. I nie chodzi o ilość ludzi, którzy zamiast tryskać humorem, że mogą wydać niesamowite ilości kasiurki :):):), że dookoła cała masa towaru i człowiek ma zawroty głowy, bo kolorów, kształtów jest taka mnogość, że oczy nie nadążają, własnie nie o to chodzi.
A wiecie czego w tym nie cierpię... No to przykład.
Chodzimy, wybieramy, ocieramy pot :)
Dochodzę z moim kochaniem do kasy.
PO drugiej stronie (znaczy się już za kasą ) stoi rudziutkie cudo, z zielonymi oczami, o skórze bielusieńkiej. Ta mała słodzizna z masą warkoczyków, wpatrzona była w paczki jakie stały obok mężczyzny, który stał w kolejce przede mną. Te oczy wiedziały, że te paczki nie są od niej, wiedziały, że w te święta to nie ona będzie się bawiła tymi cudami, ale chłonęła, a wyobraźnia na pewno czyniła swoje.
Stałam w tej kolejce, a moje kochanie wiedziało, że zaraz popuszczą moje zaworki. Patrzyłam na nią już mokrymi oczami, czułam, że zaraz sprawię, że na jej twarzy pojawi się uśmiech. Moje kochanie wiedziało, ze wolałabym dać jej te nasze prezenty, bo przecież nasze dzieci i tak mają wszystko czego potrzebują. Malutką jednak zawołali najbliżsi. Zobaczyłam, że mimo iż nie będzie miała tych cudowności to jest szcześliwa. Przypomniałam sobie moje święta z dzieciństwa, kiedy to marzenia były ogromne, a pod choinką zawsze znajdowało się coś co się przyda :) to jednak miałam cudownych rodziców, kochającą się rodzinę i zawsze moje wspomnienia wywołują ciepełko w sercu, bo zawsze było rewelacyjnie.
Chyba trochę zapomnieliśmy na czym to wszystko ma polegać.
Gonimy za kasą, za nowinkami, za gadżetami :) (przypis dla siorki), a może przydałoby się popołudnie spędzone na wspólnym robieniu ozdób.
My ostatnio odkryliśmy rewelacyjną zabawę w kalambury. W każdej chwili można ją przerwać i nie wymaga żadnego nakładu. Dzieciaki wymyślają takie niesamowitości, że z podziwu wyjśc nie mogę nad ich wyobraźnią :)
Chciałam jeszcze słowo napisać co do naszej akcji pomocy rodzinie z MAŁOPOLSKI :)
Jest tego juz cała masa, wy równiez mnie zaskoczyłyście :) I bardzo dziękuję :) za wszystko!!!!
Joasia sprawiła mi do tego prezencik mikołajkowy :) Oczywiście nie wytrzymałam i otworzyłam i pewnie Mikołaj mnie teraz za to ukarze, ale trudno, pokusa była zbyt duża:)

Dostałam cudną gęsiurkę z serii GREEN GATE, już wisi na oknie :)

Jutro Mikołaj.... mam nadzieję, że ten dzień spędzicie w rodzinnym ciepełku i wasze buźki bedą szeroko rozdziawione :)
Buziaki przesyłam i na koniec jeszcze fotki z moich ostatnich poczynań :)

Jeszcze tylko małe co nieco, bo kiedys któraś z Was poprosiła mnie o schemat serduszkowy :)

Ostatnio się na niego natknęłam, ale oczywiście zapomniałam dodać :)

Już się poprawiam :) buziaki

Jesteśmy już gotowi na przyjęcie Mikołaja :)

2011-11-25T15:45:00.000+01:00

Działam, działam, działam :):):)
Ale zacznę od tego, że z najsłynniejszą Qrką postanowiłyśmy (a raczej ja swoim komentarzem na jej bogu, chyba to troszkę wymogłam :) dokonać wymianki:)

Ja i mój najmłodszy zakochaliśmy się w jej kurakach, bo ręce ta kobieta ma zdolne, że hohohhohho i własnie to miał być nasz prezent, a "my" na prośbę naszej Qrki zrobiliśmy łapacza.
I łapacz jak to łapacz okrągły był :):):)

Za to KOGUT co do nas przyleciał, choć okrągłości się nie wstydzi :):):) to taki dumny, tak klate pręży, ze nie wiem do tej pory jak go dziecku oddać, bo mamuśka się zakochała. Na razie skryłam go w szafie, ale co tylko przechodzę to czochram, głaszczę i ściskam.
Chyba napiszę "do Kasi" i o pomoc poproszę, bom w rozterce strasznej :):):)
Przyleciało również serce i miejsce od razu znalazło, bo ja od jakiegoś czasu szukałam czegoś na klameczkę okienną, no i się tam idealnie wpasowało :) A najlepsze, bo jeszcze kawuśki były i za wszystko prócz tego serca podziękowałam. Ale to tylko dlatego, ze owo serducho zaraz na tym oknie zawisło i tak jakby od zawsze tam wisiało :):):)

TERAZ DROGA QRKO DZIĘKUJĘ BARDZO ZA WSZYŚCIUTKO :):):):)

A teraz Mikołajkowo :)

Poczyniłam w ostatnich dniach kubraczki krzesełkowe i poduchy do siedzenia, no i serduszka do kompletu, by jakoś tak już rozweselić żyrandol :):):)

Wyszło rewelacyjnie, tylko zdjęcia jakies takie... słoneczko troszkę przyświeciło, ale jeszcze jakby za mało.
Dlatego drogi Mikołaju:):):) Czekamy na Ciebie, już masz gdzie usiąść i mozesz przynieść ten wór prezentów:)
Szczególnie czekam ja... Mirelka :):):):)

Może w tym roku moje wołanie odniesie jakiś efekt :):):)

A ja cały czas działam gwiazdkowo, okiennie i serwetkowo :):):)

Buziaki do następnego :)

NADZIEJA :):):)

2011-11-24T09:46:00.001+01:00

Nie potrafię zebrać się w sobie i zasiąść tutaj:)
Nie będę narzekała, bo akurat nie czuję takiej potrzeby :):):)
Natchnę Was duchem Świąt Bożego Narodzenia.
Wierzę w ludzi i zazwyczaj mnie nie zawodzą, a to co ostatnio wydarzyło się w klasie Olka napełniło moje serducho przekonaniem, że tylko nieliczni są źli :)
To miało być zwykłe zebranie w szkole, znaczy się oceny, ogólne omówienie stanu umysłów naszych dzieci :):) i małe co nieco dotyczące festynu świątecznego (jak co roku).
Powiedzieliśmy już wszystko, ustaliliśmy co mieliśmy do ustalenia, no to co tam dalej... chyba tylko wymarsz do domu.
Ale podniosła się Elka (jedna z matek) i nieśmiało zaczęła.
Jej siostra pracuje jako przedszkolanka na jakiejś wiosce w Małopolsce.
Ostatnio w jej grupie pojawiło się dzieciątko. Za małe jak na swój wiek, biedulka taka. A że to Pani przedszkolanka z sercem, to się zainteresowała, co to się tam dzieje. Gdy dotarła do "DOMU" maluszka, okazało się, że drewniana chatka nadaje się raczej na opał, ale nie do zamieszkania przez dziewięcioro dzieci i rodziców.
Nie maja niczego, nawet wody, żeby dojść do domku muszą przejść przez teren sąsiada, który zabronił tego czynić, bo to jego własność. Dzieciaczki muszą teraz wędrować przez las .
Ścisnęło mnie z serducho i wzięło mnie na maksa.
Dobra Pani przedszkolanka pewnego dnia jechała do pracy i po drodze spotkała całą rodzinkę, która odprowadzała jedno z dzieci na pociąg, bo jakoś do szkoły trzeba się dostać, a dobrze wiecie jak już jest zimno z rana.
Pani wzięła do samochodu tyle dzieci ile mogła, ale strasznie płaczące 6-cio miesięczne maleństwo zostało na rękach matki, bo wiadomo u mamusi najlepiej, ale dlaczego tak płakało??? Dobra pani w tym samochodzie zapytuje te dzieciaczki cóz to się maleństwu stało, że tak przeraźliwie płacze. A że dzieci szczere do bólu to od razu: ZIMNO MU BARDZO.
Matko jedyna, dla mnie już tego było za dużo, już myślałam, które kurtki Olka, Radzia i Darka dam dzieciaczkom. Z których butów chłopcy mogą zrezygnować. U mnie zawsze wszystkiego jest w nadmiarze, bo ja nie wyrzucam i jeszcze zawsze od kogoś coś fajnego dostanę. Mam już cała masę rzeczy, pościeli, firanek, zasłonek, zabawek jest tez sprzęt AGD, który po kątach stoi, a innym może się jeszcze przyda, bo przeciez jest dobry.
Takie były moje szybkie myśli, ale inni tez myśleli, też już działają. Będziemy się spotykały popołudniami i ładnie im to popakujemy, dzieciaczki dostaną wielkie torby z prezentami i przede wszystkim całą masę ciepłych ciuchów.
Nie macie pojęcia jak mnie to wszystko ruszyło.
Dzwonię do siorki... rozmawiamy chwilę i już zorganizowany jest wózek głęboki, superancki i śpiworki i kombinezoniki i zabawki i grzechotki :):):)
Po tej akcji chcemy systematycznie pomagać tej rodzinie, żeby to nie było tylko takie jednorazowe.
Elka bedzie wynajmowała przyczepę, żeby się z tym zabrać, a na miejscu faktycznie zobaczy czego im trzeba. Chyba najlepszy byłby nowy dom... Matko jedyna jeżeli im się przyda choćby jedna rzecz którą przygotowałam, to ja będę miała cudne święta.

Warto wierzyć w ludzi, a klasa mojego syna jest cudowna, dzieciaczki obiecały, ze połowę słodyczy z Mikołajka dadzą właśnie tym dzieciaczkom :)
Mimo pogody, mimo zimna przesyłam wam gorące buziaki i ściskaństwa.

PS. MUSIAŁAM SIĘ Z TYM PODZIELIĆ :):):):)

Św. Marcin znów zawitał

2011-11-11T22:31:00.001+01:00

W tym roku nasza dzielnica znów nie zawiodła.
Była orkiestra górnicza,

był Marcin na białym koniu,

były rogale rozdawane w kościele po całej ceremonii i najważniejsze, była masa dzieciaczków z lampionami, byli mieszkańcy, była radość i była wspólnota.

Byłam dumna, że ludzie nie zawiedli, że Rada Dzielnicy stanęła na wysokości zadania i sprawiła nam wszystkim, a w szczególności najmłodszym ogromną frajdę ze wspólnego spotkania.

Dzisiaj rano myślałam o tym jakby tu ściemnić i nie iść na to, co zrobić, żeby się z tego wymigać. Gdy dochodziło południe byłam już wykończona, bo uwijałam się w kuchni (jutro robię urodzinki całej trójki bombelasów :) No to piekłam, gotowałam, smażyłam ogólnie pichciłam. Siły ulatywały. Ale przecież parę dni temu byłam w szkole popołudniu i razem z innymi mamami robiłyśmy lampiony-sowy właśnie na tę okazję, żeby było wesoło, żeby dzieci czuły się wyjątkowe i żeby ten dzień był dla nich na całe życie :) One przecież też się starały. W kościele śpiewały pieśni, była inscenizacja historii, kiedy to Św. Marcin podzielił się z biedakiem, były tańce i uśmiech zadowolenia po występie.

No to przemogłam się, siorka też przyjechała z dzieciaczkami i jedno szczęście, ze tak się stało, bo miałabym czego żałować :) Znów było wyjątkowo, rodzinnie, cudownie :):):)
Mam nadzieję, że i w przyszłym damy radę i będziemy uczestniczyć w tym święcie :)

PS. Chciałam dodać, że na całej tej imprezie był mój najukochańszy szwagierek Mareczek :) i to własnie dzięki temu, że rodzinka Florków była z nami było tak fajnie :):):):)

Niedziela była dla nas :)

2011-11-06T20:21:00.000+01:00

Dzisiaj było pięknie. Już nie będę stękała.
Ten dzień zaliczam do tych cudownych kiedy ładujesz akumulatory, kiedy wiesz, ze dzieci będą go wspominały nawet po latach i to nie dlatego, ze dostały super prezent wart tysiączki.
Dzisiaj po prostu był dzień wspólnego bytowania.
Były rowery, był prawdziwy piknik na "trawie", było puszczanie zdalnie sterowanego samolotu, było.... bosko :)
Nic więcej nie napiszę, bo i po co, popatrzcie tylko na te żółte pola w tle.

Buziaki

praca praca praca

2011-11-05T21:10:00.000+01:00

I niby siedzę w domu, niby chłopaki już w szkole i przedszkolu, niby czasu miało być więcej, niby...niby...niby
Normalnie czas gna jak oszalały.
Wirusy upodobały sobie mój dom w tym okresie okrutnie.
Smutne wiadomości walą drzwiami i oknami.
Padam.
Ale nie narzekam :)

Ręce pełne roboty to czas kiedy wiem, ze żyję, kiedy moje ego jest dowartościowane na maksa.
Ja należę do tych osób, które potrzebują ciągłych pochwał, zeby słabości uleciały. Nie liczy się brak snu, ciągłe zmęczenie i poczucie, ze cały czas coś jest nieskończone. A jest tego cała masa.
Uwielbiam zacząć coś i skończyć i mieć poczucie dobrze wykonanej pracy i nie chodzi tylko o wielkie roboty, ale i o te maleńkie robótki.

Cały czas stoi drugi fotel, który wymaga wykończenia, letnia tunika szydełkowa jakoś się nie skończyła i leży w kąciku, torebka szydełkowa leży, czapa do kompletu z torebeczką (tą nieskończoną) leży, zamówienia gwiazdkowe robią się, ale nie tak szybko jakby sobie to wyobrażała.

Ścięty bluszcz czeka na wiankowanie, garderoba woła o pomstę do niebios, bo ....
A jest jeszcze tyle planów, tyle rzeczy, które bym chciała....
Chyba muszę przejść na jakieś red bule, albo inne "cuda " dodające powera :)
No i ogród... A tutaj zaskoczę, bo muszę jedynie obwiązać tuje coby mi się znów przez ciężki śnieg nie rozłożyły, wszystko gotowe, pograbione, wycięte, pozbierane i przetworzone :):):)
Ale gdaczę.
Dzisiaj byłam na pogrzebie... i jakoś tak cały ten tydzień nie nastraja mnie optymistycznie.
Dziękuję jedynie za słońce, którego nie brakuje i które cudnie grzeje buzinkę :)
W każdym razie jestem, żyję i nie wiem kiedy znów coś napiszę, bo CZASU NIE MAM :)
Na szczęście są jeszcze takie chwile:) czyli spacery i pieczenie babeczek, a potem ich ozdabianie :)

Buziaki

tym razem o książkach dla dzieci

2011-10-25T09:05:00.000+02:00

Jakiś czas temu napisała do mnie Pani Joanna z Wydawnictwa ZNAK.
Wymiana maili okazała się bardzo sympatyczna, a wiadomości jakie miała mi do przekazania jeszcze fajniejsze.
Pisałam już, że nasza rodzinka na punkcie książek ma fisia. Wiadomo jest, że nikt nie kupuje ich tyle ile by chciał, a tutaj taaaaaka niespodziewajka.
Pani Joanna zaproponowała, że co jakiś czas przesyłać mi będzie książki, a ja własnie tutaj co nieco o nich napiszę. Dodam, że nie mam żadnych ograniczeń, nie muszę zachwalać, nie muszę hołubić i boję się, że na tej pierwszej przesyłce się zakończy, bo jesteśmy bardzo krytyczni wobec treści przedstawionych w dziecięcych książkach.
Chociaż przecież akurat treść nie jest zależna od wydawnictwa.
No dobra zaczynamy:)
Gdy dostaliśmy listę z tytułami do wybory, razem z maluchami wybraliśmy dwa (taka była umowa), których jeszcze w naszym domu nie było, ale człowiek już o nich słyszał.
Padło na "Koszmarnego Karolka" tym razem "czyta" on książki.

Najpierw o tym co sobie wyobrażałam.
Chłopak podobny do moich, czyli tak zwany rojber :). Myślałam, że coś tam przeskrobie, ale morał będzie taki, że nie warto kłamać, nie warto kombinować, bo prawda i tak wyjdzie na jaw.
I tutaj niestety załamka. Kłamstwo nie wyszło na jaw, a na dodatek został za to nagrodzony, może nie była to jego nagroda marzeń, bo był raczej rozczarowany, ale...
To w jaki sposób przedstawiono zachowanie na lekcji, gdzie na rysunkach wyobraża sobie, że urywa głowę nauczycielce, gdzie odrywa nogi i ręce.... No to okazało się zbyt silnym bodźcem dla mojego pięciolatka, który teraz wszystko bardzo mocno analizuje i jego wyobraźnia nie zna granic, a temat śmierci jest tematem rzeką. Więc ten właśnie malec nie rozumiejąc tego, że to tylko bajka, że Karolek tylko to rysuje, był wstrząśnięty i posypały się pytania, czy ta Pani umrze, czy polała się krew i na koniec proste pytanie: MAMO, ALE DLACZEGO ON TAK KRZYWDZI????
Nie podobało mi się w jaki sposób Karolek mówi o rodzicach.
Wiem, że teraz dostanę masę komentarzy typu: to po co babo czytasz dzieciom takie książeczki ?????
Po tym czytaniu tez się zastanawiam:)
Ale... ale....ale.....
Książkę tę najpierw przeczytał mój najstarszy synuś.
Generalnie uwielbia słuchać tego co im czytamy, ale układ był taki, ze jak książeczka przyjdzie to musi ją przeczytać sam. I wiecie co zajęło mu to chwilkę. Pochłonął ją i powiedział, że to była najlepsza książka jaką do tej pory przeczytał. Co do treści miał wątpliwości, bo paru zachowań bohatera nie rozumiał, ale ogrom kolorowych ilustracji, spora czcionka, mała ilość tekstu do przeczytania na stronie spowodowały, ze mój synuś ją pochłonął. Z nim już nie ma problemu co do treści, bo generalnie rozumie, że to co na papierze, niekoniecznie musi mieć odbicie w rzeczywistości, ale parę rzeczy musieliśmy przedyskutować.
I tutaj przewrotnie powiem, że generalnie jestem zadowolona z wyboru :)
Po raz pierwszy moje dziecię chciało przedyskutować to co przeczytało, czyli dało mu to do myślenia. Na pewno maluchy są za małe i tutaj sprawa jest prosta. Ale Olek mnie zaskoczył i podobało mi się to uczucie :)
Dostaliśmy jeszcze (właśnie ze względu na maluchy) kolorowanki na bazie książek o Koszmarnym Karolku.

I tutaj pełen szacun, bo pomyślane są rewelacyjnie :)
Zniknęła flaga z pokoju Karolka i rozwiązując kolejne strony (bo to nie tylko kolorowanki, ale cała masa zagadek i zadań do rozwiązania) dochodzisz w końcu do rozwikłania tajemnicy, kto zabrał chorągiew :)
Trzeba maluchom pomagać, ale przecież to właśnie czas spędzony na wspólnych zadaniach uszlachetnia :):):):)
Jeszcze tylko słówko na temat samej książeczki. Całość bardzo przyjemna dla oka, wielkość taka w sam raz do torebeczki :) i te kolory:):):)
Pani Joasiu w imieniu swoim i dzieci dziękuję.
Dyskusje z synem wprowadziły nas na nowy poziom rodzicielstwa :):):):):):):)

Nowe życie fotela :)

2011-10-21T08:20:00.000+02:00

Tak to juz jest w życiu, że są meble, które mimo iż zeżarł :) (dosłownie) je czas to jednak nadal u nas stoją.
Kochamy je za wspomnienia, za wygodę, za to, że kaski nie ma na nowe :)
U mnie było tak, że chłopaki nie pozwolili mi się z nimi rozstać, bo to po prostu ich miejsca do jedzenia przy naszym pikniku popołudniowym.
Teraz pewnie wszyscy się śmieją z naszych pikników, bo kto takie robi, gdy za oknem buro, zimno, mokro.
Ano było to pytanie retoryczne, bo juz każdy wie, że to właśnie my jesteśmy tymi wariatuńciami.
U nas pikniki to jedyny czas w ciągu dnia, kiedy siedzimy sobie razem, gadamy, śmiejemy się i każdy mówi co się u niego wydarzyło. Nie mamy możliwości jedzenia wspólnego obiadku, bo maluchy jedzą w przedszkolu, Olo ma 9 lat, więc godzina 16-ta jest dla niego o wiele za późną godziną i jada około 13.30. A ja jem albo z Olkiem, albo czekam na moje kochanie do 16-tej. W każdym razie uważamy, że wspólny czas jest obowiązkowy i bardzo potrzebny i wymyśliliśmy PIKNIKI. A dzieciaczki łyknęły hasło w trybie ekspresowym :) i się przyjęło.
Dobra a teraz fotel.
Pstryknęłam kilka fotek przed zmianą, w trakcie, no i końcowy efekt. To była moja pierwsza tapicerska praca. Ponieważ w kolejce czeka jeszcze jeden taki fotel przyznam się tutaj, że mam stracha jeszcze większego niż przed tym. Mebelki te mają jakieś 14 lat, nie były wysiedzane, ale brudne, że aż strach i żadne prania już nie pomagały, ale straszniejsze jest to co nasze fotele kryją w środku.... Oszczędzę szczegółów, ale to był koszmar i nie dziwota, ze w domu są alergie brrrrrrrrrrrrrrrrrrr.
Ok a teraz to co było przed:

teraz pokażę jak to było w trakcie:)

A teraz efekt końcowy :) Ja jestem przeszczęśliwa :)

Teraz wszystko mam tak zorganizowane, że pokrowce są do ściągnięcia, no i w końcu będę miała pewność że jest czysto.:)
Mam nadzieję, ze nie zanudziłam, ale musiałam pokazać nad czym tak ślęczałam, bo w międzyczasie zrobiłam jeszcze bieżniczek i dwie serwetki, na komodę i stoliczki nocne do sypialni sąsiadki :) a dokładnie zamówienie złożyła mama sąsiadki i ma to być prezent na urodzinki :)
Niestety nie zrobiłam zdjęcia bieżnika choć na pewno tez sobie taki machnę bo był cudny, tylko u mnie bedzie :) biały :)

BUZIAKI :)

dzisiejszy ranek

2011-10-03T12:02:00.000+02:00

Maria Par pisała o zabawie promieni słonecznych.
Juz od paru dni nosiłam się z zamiarem obfocenia :) tychże cudnych widoków.
Tylko jesienią jest tak przepięknie.
Zobaczcie :)

Miłego dnia

Fajny weekend

2011-10-02T21:51:00.000+02:00

Dzień z rodzinką to na pewno nie dzień stracony .

Ale zabłysłam.

Ostatnio nic nie pisze, bo myślałam jedno a stało się ..... No właśnie czasu nijak nie mam.

Myślałam sobie, ze chłopaki w przedszkolu i w szkole (już cały komplet na wychodnym:):):) to będę miała czas dla siebie, dla was :):):) Życie jest jednak bardziej brutalne :)

Czasu nie mam i już.

Normalnie przyjechałam sobie z wczasów, luzik teraz już prosta droga (se myslę)..... do roboty :)

Zaczęło się od remontu kuchni. Tak niewinnie miało być, ale nie może być prosto :):):) U mnie to nie przejdzie. Powiedziałam mojemu kochaniu, ze zdałoby się przenieść zlew i zmywarę i moze jeszcze załącznik do światła gdzie indziej .... hehehehe. A on kurde powiedział, że się da i się wrypał :):):)

Bo skoro taaakie rzeczy się da to może jeszcze kafeleczki białe by położył :):):) i położył i cudnie to zrobił.

A miało być tak prosto hehehe

Meble dostałam i tutaj pokłony dla siory, bo se wymyśliła, że nowe wymienia na nowe, no i zapytała czy chcę te od niej staro/nowe, ja na to, że kaski nie mam, a ona z gestem wyjeżdża , ze mi je chce dać hehehe. Co się zastanawiać będę jak już plan w głowie :) no i są już u mnie :):):) I co się chwalić będę cudne są :) Bo kochanie, zeby jeszcze tak łatwo nie było musiał dorobić szafkę jedną, ale taką na szerokość okna i trochę :) No i zrobił, i cudnie teraz mam :)

No i jeszcze zrobiłam sobie takie coś:)

Nie miałam na czym w kuchni podeprzeć książki kucharskiej i już lata się męczyłam i już miałam kupić, ale drogie to, to. A co ja to rączek nie mam???? Mam i sobie zrobiłam takie coś drewniane w moim kolorze past orchideii :) Ja jestem baaaardzo zadowolona :) W końcu książka ma swoje miejsce na blacie :)

Poza tym moja złota reneta obrodziła okrutnie i tylko musuję na zimę, żebym tym moim chłopakom mogła robić ich ulubione szarlotki. Zresztą teraz tez co drugi dzień w piecu się wypieka coś jabłkowego.

Ale teraz już muszę mykać, bo padam, a to dlatego, ze dzisiaj byliśmy na Szyndzielni, powiem tylko, że tam ruch jak w Rzymie :).

Oj chłopaki dostali w dupę :):):) Ale nie martwcie się, bo mamusia i tatuś też są wykończeni, a posta napisać musiałam, bo w drodze powrotnej wstąpiliśmy do mojej siorki i opiernicz dostałam, bo nic tutaj nie pisze. Ale powiedzcie sami KIEDY?????????

Miłego tygodnia, oby był taki piękny jak ten weekend.

BUZIAKI

Jesteśmy w TERME CATEZ

2011-09-12T23:29:00.000+02:00

Tak jak obiecałam dalsza część naszej wyprawy do Słowenii.
Pierwsze wrażenia po wjeździe do tego kraju to wszechobecne góry. Małe, wielkie i całkiem spore :)

Cała trasa, a wybraliśmy drogi ogólnodostępne, czyli z pominięciem autostrad, położone są w górach. Na prawie każdym wzniesieniu jest kościółek, co wygląda cudownie, tym bardziej , że na tych bardziej łagodnych poniżej są przepiękne winnice...równiutkie, zielone, zadbane .

Dla mnie Słowenia to kraj winem płynący :), a że ten trunek bardzo sobie cenię to byłam w raju.
Ale dalej, w końcu dotarliśmy. Właściwie Terme Catez to turystyczna dzielnica CATEZ OB SAVI, a ta znów jest dzielnicą Brezic. I w tej miejscowości należy się zatrzymać na dłużej i to nie tylko dla widoków okalających miasto, ale również dla cudnego zamku, dla uliczek, dla ludzi.

To co mnie pochłonęło bez reszty to detale:)
Żeliwne okiennice:

Albo ta cudowna witryna w której restauracja przedstawia swoje MENU:)

A może chcielibyście zajrzeć w głąb klatek schodowych:)

Oczywiscie nie wszędzie tak wyglądało, ale ta reszta mnie nie interesowała:)
Tam nie ma tak jak w Chorwacji, że w sklepach często mówią po polsku, że każdy Cię rozumie. Tutaj trzeba troszkę się wysilić i ruszyć językiem. Na szczęście miejscowi to bardzo mili ludzie. Tutaj powinnam wspomnieć o lodziarni i cudownie uśmiechniętym sprzedawcy, który wykazał tyle cierpliwości, że nawet ja już ją straciłam :)

Mieszkalismy w namiocie, jak wspomniałam załatwiłam to z Vacansoilel.

Było świetnie, a miałam mieszane uczucia, bo nigdy jeszcze na takich wakacjach nie byliśmy. Wszystkie sanitariaty były szorowane 6 razy dziennie i mówię to z ręką na sercu. Byłam w szoku, wszędzie czyściutko, pachnąco i papier toaletowy był non stop :):):)
Nie mogę powiedzieć, że z moim kochaniem spędzaliśmy długie wieczory pod rozgwieżdżonym niebem, bo padaliśmy na pycholki około 22.00, a co śmieszniejsze im bliżej końca wakacji tym wcześniejsza była pora snu:)
Ale proszę o wyrozumiałość, nie chodzi o to, że nie mieliśmy o czym gadać, po prostu po 6 godzinach ciągłej zabawy, taplania się w wodzie, szaleństwach na zjeżdżalniach i takich tam nie było juz siły na nic.

Po prysznicu, gdy dzieci już spały był czas tylko na winko, szybką rundkę w rumikuba i każde z nas myślało tylko jak tu szybko myknąć do wyrka.

Tak tak łóżka były, bo namioty były wielkie z dwiema sypialniami, kuchnią (lodówka, piec gazowy i wszelkie kuchenne sprzęty- talerze, kubki, sztućce....), pomieszczenie wspólne.

Mówię Wam, jeżeli ktoś nie musi mieć super wygód to idealne rozwiązanie dla rodzinki :) My na pewno jeszcze nie raz tak pojedziemy. Tym bardziej, że brałam udział w konkursie Vacan i wygrałam tydzień dla całej rodzinki w dowolne miejsce w Europie (oczywiście tam gdzie maja campingi). Szczęściara ze mnie :)
No dobra gdyby były jakieś pytania chętnie odpowiem :)

Zapomniałam dodać, ze były jeszcze zamknięte baseny. I najważniejsze, te wszystkie zbiorniki są wypełnione woda termalną, gdzie minimalna temperatura to 28 stopni :) Wiec spokojnie można było wygrzać pupki :)

A na koniec fotka, która pokazuje jak bardzo meczące to były wakacje :)

Następne posty będą z naszych wycieczek, powiem tylko, że pojechaliśmy do Zagrzebia - stolica Chorwacji od Terme Catez oddalona o jakieś 30 km :) i do stolicy Słowenii - Ljubljany:)
Buziaki:)

wakacyjnie

2011-09-08T22:24:00.001+02:00

Mało mnie tu było podczas wakacji:) Ale generalnie dużo chodzenia było :):):)
Oczywiście zaglądałam do moich faworytek :):):) szczególnie wtedy, gdy sięgałam po przepisy, lub gdy coś tam w drewnie skubałam i potrzebowałam rady :)
Ale postanowienie moje zrealizowałam w 100% i korzystanie z kompika ograniczyłam do minimum.
Wakacje w tym roku należały chyba do najbardziej wyjazdowych jakie miałam i jakich doświadczyły moje bombelasy.
Nie pisałam o tym, bo nie chciałam zapeszać, tak jak w zeszłym roku sobie zawaliłam, ale udało się nam wyjechać na wczasy i to takie w cieplejsze miejsca.
Pojechaliśmy na Słowenię. Państwo raczej mijane, bo przecież dalej prawie rzut beretem i jest sie w Chorwacji.
My oczywiście troszkę z przekory, troszkę z chęci poznania nowego, wybraliśmy właśnie ten kraj.
I pewnie jeszcze nie raz tam wrócimy. Było bombowo.
Pojechaliśmy konkretnie w okolice Brezic do Terme Catez, jak sama nazwa wskazuje są tam wody termalne i w najzimniejszym miejscu woda miała 28 stopni. Pierwszy raz w zyciu nie musiałam martwić sie, ze mi dzieciaczki zmarzną. Pojechaliśmy pod namioty z Vacansoleil. To nie jest żadna reklama, po prostu sama miałam dylemat czy skorzystać z ich usług i radziłam się innych, jakie mieli doswiadczenia, więc teraz oficjalnie piszę jakie były moje odczucia.
Ale zacznijmy od trasy jaką przebyliśmy :)
Wiadomo mamy lepiej bo mieszkamy na południu Polski i tutaj już tylko granica z Czechami, potem Austria i już jest Słowenia. Do przejechania było jakieś 700km, więc nie tak strasznie, bo można to myknąć w 10 godzin i to z dwugodzinną przerwą :):):)
A przerwa była w bajecznej miejscowości na granicy czesko-austryjackiej znaczy się w Mikulovie. Na wzgórzu zamczysko, wszystko przepiękne, dookoła fontanny, ech tylko wzdychać pozostało :):) Zresztą co ja tam będę pisała zobaczcie, bo było warto poświęcić tych parę godzin i odetchnąć.

A to już na granicy w Słowenii :)

Dalsza część nastąpi niebawem :)

IKEA 2012

2011-09-08T17:22:00.000+02:00

No i stało się faktem.
Nowa Ikea jest juz wśród nas :)

Jednych to cieszy innych rozczarowuje.
Gdzie jestem ja???
Pewnie tak pomiędzy, bo ten rok katalogowy ... znaczy się od sierpnia do sierpnia:) był raczej dobrotliwy dla mnie w sprzęt ikeowski.
Ale nie o tym.
Co mnie zaciekawiło???
Ano przede wszystkim detale, jak mawia moje kochanie, duperelki :)
A oto one:
- po pierwsze świetne pomysły, bo na to zwracam uwagę przede wszystkim. I tutaj rzecz, która jest prosta, ale wczesniej o tym nie pomyślałam. Uwielbiam puzzle, jednak rzadko je układam, bo chłopaki mi wszystko rozwalają, a tutaj takie cudo na kółkach, które mogłabym schować pod moją rogóweczką :):):)

niby oczywiste, kawałek magnesu, pudełeczka metalowe, a mnie oświeciło i bardzo by mi to pomogło na szpargały :)

- druga sprawa ozdobniki :):):) Tutaj wystarczą zdjęcia, chociaż... Np. ten szklany domek... nie było ceny, nie wiem czy jest na sprzedaż, a bardzo mi się podoba.

A te osłonki mnie powaliły i na pewno przy najbliższej wizycie je kupię. Przy każdym katalogu powtarzam, że kocham jasne kolory, biały i ecru w szczególności i one właśnie takie są, delikatne i jasne. Nie wiem tylko czy będą również większe egzemplarze, a bardzo bym chciała:)

- po trzecie : rzeczy przydatne. I tutaj jak zawsze w Ikeii cos mi się zapodobało :)
To srebrno-białe cudo to moje marzenie, pewnie nie do kupienia w Ikeii, ale co mi tam było w katalogu to pokazuję:):):):), niestety nie jest realne jak na nasz budżet domowy :(:(

Pozostając w tematyce kuchennej, bardzo przydatna forma z wyciąganym dnem.

Tymi szpargałami zaraziła mnie Elisse, jak zobaczyłam jej cudnie poukładane szuflady, to rumieniec oblał me lico i teraz postanowiłam, ze ten rok upłynie pod nazwą porządkowania.

A jak porządkowanie to i przepiękny śmietnik :) Na to uwagę zwróciła mi siorka.

Te haczyki pewnie już długo były na stanie, ale dopiero teraz pokombinowałam i bardzo by mi się przydały :)

- po czwarte: meble
Stolik piękny, nawet wymiar mi pasuje, ale szary :( Myślałam nawet o tym, żeby go przygarnąć i przemalować, ale z drugiej strony kupować, wydawać pieniądze i zaraz zmieniać... chyba sama sobie wykonam okrąglaka :)

W katalogu wygląda o niebo lepiej, myślałam o takich fotelikach do dużego pokoju, zamiast o moich wielgachnych.

Ten kącik doprowadził mnie do zadumy i oddałam się marzeniom. Niby kilka koszyków, trochę drążków, ale chciałabym bardzo mieć właśnie takie przewiewne miejsce na szycie i inne moje i tylko moje zajęcia :):):)

- po piąte: sypialniano :)
Tutaj tylko pościel. Różyczki mnie urzekły, ciekawe jak moje kochanie by się czuło w tym kwieciu :)

Natomiast ta pościel mnie zaciekawiła, bo w 100% dba o naturę i to dosłownie. Tworzona jest z substancji, które nadają się do recyklingu, poza tym pościel dba również o nasze komfortowe samopoczucie odprowadzając wilgoć podczas snu. Zaciekawiło mnie to. :):):)

Na koniec zostawiłam sobie cukiereczek katalogowy. Oczywiście to moje spostrzeżenie i coś co dla mnie jest THE BEST :)
Oto kuchnia, oto ZLEW, oto biel, oto.... CAŁOŚĆ !!!!!!! :):):):)

Zadanie zostało wykonane :) i to jak zawsze z przyjemnością. Tym razem nie piszę o tym co mnie osobiście się nie podobało, bo i po co :)
Zostawiam Was teraz z tym wszystkim :)
Lecę zobaczyć co Wy wybrałyście, bo postanowienie było równiez takie, że nie będę wcześniej podglądała.
I jeszcze jedno, może któraś z Was nie dostała jeszcze katalogu z Ikeii, napiszcie, mam mały na zbyciu. Prosiłabym tylko o pokrycie kosztów przesyłki.
Buziaki

to warto zobaczyć

2011-07-30T08:03:00.000+02:00

Moje kochanie jest człowiekiem raczej miejscowo pracującym, ale zdarzają sie i takie chwile jak ta sprzed paru dni.

Delegacja miała być jednodniowa, 300km w jedną i tyleż samo w drugą stronę, w ciągu jednego dnia, a do tego jeszcze dwa spotkania i to prawdopodobnie takie, które niczego konkretnego nie wniosą. Trza to odwalić i już. Pojawiło się jednak światełko w tunelu:)

My zaliczamy się raczej do rodzin, w których ludziska lubią siebie nawzajem :)

Jak nadarza się okazja to trza ją wykorzystać :)

Decyzja była szybka, prosta i radosna. Jedziemy z tatą :)

Chłopaki uznali to za istną wyprawę :) Emocje, pakowanie:) po naszemu czyli po śląsku "rajse fiber" he he he. Nikt nie wie o co mi chodzi :)

Postanowiłam, że będzie tak jak kiedyś, gdy ja jeździłam z rodzicami na wycieczki, czyli jajka na twardo, kotlecik do rączki i bułki.

Wstaliśmy wcześnie ran,o pojechaliśmy i.... było cudownie. Pogoda boska, nie za gorąco, ale słoneczko świeciło . Jeszcze nie powiedziałam, co było celem naszej wycieczki:) Najpierw Bystrzyca Kłodzka. Byłam tam pierwszy raz i... wpadłam po uszy. Miasteczko jest tak cudownie klimatyczne, otoczone murami obronnymi.

Moje kochanie nie miało czasu na zwiedzanie, ale myśmy z chłopakami poszaleli. Była i baszta widokowa,

Było i kino :):):) Tak, tak ja wiedziałam, że wszyscy mnie kochają, jak gwiazdę, ale żeby specjalnie film kręcić, bo ja przyjechałam????? No to była niespodzianka :):):):) Tak naprawdę kręcili jakiś film z drugiej wojny światowej chyba "Stawka większa niż życie" drugie uderzenie :):):) Najważniejsze, ze chłopaki wkręcili się na zdjęcia z czołgiem, dla nich właśnie takie wrażenia są the best :)

Zobaczcie jeszcze te uliczki, te furteczki, te zakamarki, ech tylko wzdychać. Brakowało mi tylko klimatycznej kawiarenki z dobrą kawką :) Ale ja to mam wymagania :)

Gdy tato wrócił i troszkę się porozgladał, musieliśmy pędzić do Wałbrzycha, bo tam juz czekali kolejni :)

Oczywiście nawigacja nas prowadziła i powiem tylko, ze dziękuję za jej istnienie i to nie dlatego, ze nas super poprowadziła i było prosto. Droga była wyboista, pełna dziur, ale za to jakie widoki, jakie tereny, jakie chałupki. Niestety nie było mowy o zatrzymaniu się, bo czas nas gonił, a tamci czekali. Mieliśmy mieć potem trochę wolnego. Nikt nie powiedział, że lekko będzie, ale co zobaczyłam to moje . Chyba wiem, gdzie na starość się wyprowadzę :)

Jesteśmy w Wałbrzychu.

Nie zobaczyłam rynku, nie zobaczyłam dawnej fabryki porcelany, ale za to fajnego McDonaldsa mają :) No niestety, tylko tam udało mi się z chłopakami dotrzeć, bo lunęło z nieba. Potem kochanie wróciło i postanowiliśmy pojechać na Zamek Książ czyli tajna twierdza, w której trzymano archiwa Rzeszy.

Szczena mi opadła, bo takiego widoku się nie spodziewałam. To co na necie, to co w telewizji to pikuś. To jest przecudne miejsce. Obiecaliśmy sobie, ze za parę lat tam wrócimy i wykupimy pełną opcję z przewodnikiem. Teraz chłopaki jeszcze za małe i trochę ich to wszystko nudziło. Ja to rozumiem, ale nie odpuszczę :)

To zdjęcie jest specjalnie dla BESTYJECZKI :)

I jeszcze chciałam powiedzieć, ze tez tam byłam, a oto dowód :)

Zapomniałam, ze stajnie też były do zwiedzania :)

Powiem Wam jeszcze, ze po drodze jest tyle cudeniek zapomnianych przez wszystkich, że człowiekowi, aż się krew gotuje, że tak to urzędnicy zostawili. Widziałam zarośnięte zamczyska, które mogłyby być perełkami i to nie były żadne ruiny. Faktycznie okna były wywalone, trochę to wszystko zarośnięte... nie wiem jak to z bliska wyglądało, bo na jeden dzień za dużo tego wszystkiego było, już tych 6 godzin w samochodzie wystarczy :):):) i się zbytnio nie zatrzymywaliśmy .

Oj pięknie było, a co najważniejsze chłopakom się bardzo podobało do tego stopnia, że w domciu z zaśnięciem były problemy :) mamusia ich jeszcze nakręciła opowieściami o rycerzach :):):):) A co mi tam :):):):)

Na dzisiaj to już chyba wystarczy, bo juz następny dzionek nastał, a od rana multum pracy mnie czeka :):):) Mam nadzieję, że nie zanudziłam, ale takie miejsca trzeba pokazywać, bo było przepięknie :)

A takie widoki były jak wracaliśmy:

- to była Ślęża:

- a to juz cudnej urody pola:

DZIŚ SĄ MOJE URODZINY :):):) LA LA LA

2011-07-24T23:11:00.001+02:00

Właśnie dzisiaj zakończyłam swój 34 rok obecności na tym świecie i wiecie co.... dobrze mi z tym.
Czuję się rewelacyjnie .
Chłopaki obudzili mnie dzisiaj z wielkimi bananami na twarzy. Każdy miał w ręku laurkę, każdy był z niej niesłychanie dumny, bo.... po pierwsze zrobili je samodzielnie, po drugie i to jest najważniejsze zachowali tajemnicę do końca :):):):)
To było bardzo trudne zadanie, bo mają tendencję do zdradzania największych sekretów w pierwszej kolejności własnie mnie :):):):) Tym razem byli twardzi, a ja nawet niczego nie podejrzewałam :):):)
Dzień był wspaniały również dlatego, że .... zakończony został stół, a dokładnie dzisiaj odbyła się jego wielka premiera .
Jestem ze Śląska i u nas najhuczniej obchodzi się własnie urodzinki, czyli goście, poczęstunki itd.
Strasznie chciałam, żeby własnie do tego dnia był gotowy i udało się :):):)
MarioPar te słowa kieruję specjalnie do Ciebie :)
Dziękuję Ci za wyrozumiałość, za cierpliwość i chęć pomocy . Mimo tylu prac, które wykonujesz zawsze znajdujesz czas, żeby odpisać i to na tyle prosto, że nawet taki laik, jak ja zrobił, co zrobił i jest dumny teraz jak cholercia :):):):)
Stół jest piękny, mieści spokojnie 10 osób, oczywiście po rozsunięciu:) i po raz pierwszy na moich urodzinkach nie było kombinowania z ustawianiem stołów :):):)
Po prostu pokażę i już .
Tak było ( kolorystycznie ):

A tak jest teraz :):):):):

Teraz już sobie spokojnie siedzę, dzieciaczki śpią, ja delektuję się zeszłorocznym winkiem z wiśni :):):) i jest dokładnie tak jak wczoraj o zachodzie słońca.... PIĘKNIE :)

Buziaki

Nagroda

2011-07-22T12:04:00.002+02:00

Jakiś czas temu powiedziałam sobie, że już więcej wyróżnień nie dam rady przyjać :):):):)
Ale ta nagroda od Ag z Kubka była inna.
Po pierwsze nikt nie pisze konkretnie za co, po drugie powinnam napisać coś o sobie, co jeszcze jest mało znanym faktem (ciekawe:):):)
Bardzo dziekuję za ten wyraz sympatii :)

Teraz ja wymieniam blogowe kolezanki, które chciałabym wciągnąć w zabawę, ale też chciałabym Wam je pokazać, bo świat blogowy jest przeogromny i pewnie nie do wszystkich mamy okazję się dostać . Mam takie miejsca u Was, do których wpadam niemal codziennie, sa i takie które mnie goszczą, gdy szukam konkretnych tematów i rad, są jednak i takie, które odwiedzam rzadko, ale jak już zasiądę to czytam i czytam i nigdy o nich nie zapominam.
Dlatego pomijam te najczęściej oglądane i z ogromną ilością obserwatorów, choć pewnie i takie tutaj przemycę :) :) Oto kąciki spokojności, ale nie tylko :)

1. Qra Domowa :):):):) z A(QRA)TNIE
2. Magda z BARWY OGRODU
3. Ania z CODZIENNIKA MAMY
4. Nessa z CZASU NA CISZĘ
5. Ania z FIORELLO
6. Joanna z JOANNA SZUKA INSPIRACJI
7. Justka z LAWENDOWEGO SNU
8. Shiraja z LEŚNICZÓWKI SHIRAJI
9. Małgosia z LOW FLYING ANGELS
10. Gosia z MISIE W CHACIE
11. YOKO z YOKO - MOJA KRAINA
12. deZeal z MOORLAND HOME
13. Mada z NO PLACE LIKE HOME
14. Bestyjeczka z NOWY DOM W STARY STYLU
15. Miruś z POUKŁADANEGO ŚWIATA
16. Ania z SIELSKI DOM I OGRÓD

Zasady zabawy:

Podziękuj i napisz link blogera, który przyznał wam tę nagrodę,
Skopiuj i wklej logo na swoim blogu,
Nominuj 16 innych cudownych blogerów (nie można nominować blogera, który wam przyznał nagrodę),
Napisz o sobie 7 rzeczy,
Napisz im komentarz, by dowiedzieli się o nagrodzie i nominacji

A teraz coś o mnie :)

po pierwsze nie cierpię fasolki po bretońsku

po drugie lubie kiedy pada deszcz

po trzecie kocham broszki wszelakie

po czwarte słucham tylko radiowej TRÓJKI

po piąte marzę by pojechać z moim kochaniem do TOSKANII

po szóste schudłam już 11 kg :):):):)

po siódme jestem bardzo szcześliwa

Za mało tych punktów :):):)

Buziaki przesyłam i zapraszam do dalszej zabawy

czasu brak

2011-07-15T10:23:00.000+02:00

Dopadło mnie na maksa.
Zapytacie: cóz takiego????
Ano LATO!!!!!!
nie ma jak wyjśc do ogródeczka, a tam chwaściki do wyplewienia, masa kwiatów do podlania, owoc do zebrania, a co za tym idzie do przerobienia, bo ja tam nie lubię jak się coś marnuje.
A jak już jestem na tym dworze i jak się już odrobię roślinkowo, to przecież bombelasy cały czas krążą. Chłopaki mają takie pokłady energii, ze wymiękam. Trzeba tutaj nadmienić, że najstarszy wyjechał na obóz sportowy, właściwie to dzisiaj wraca, ale dwa tygodnie go nie było, myślałam, że jakoś tak czasu będzie więcej, a ja sobie tyle nawrzucałam, że doba to zdecydowanie za mało, jak na jeden dzień :):):)
Pochłonął mnie ten stary stół po babci mojego kochania. Zapomniałam zrobić całościowych zdjęć, z cyklu "jak to było", olśniło mnie dopiero, gdy zabierałam się za nogi. Chciałam wam pokazać jaki on był paskudnie czarny. A paskudnie dlatego, bo to cholerstwo wżarło się w drewno strasznie głęboko i w niektórych miejscach musiałabym chyba z centymetr zeszlifować. Postanowiłam więc nogi pomalować na biało, natomiast blat będzie w naturalnym kolorze.
Piękny będzie i duży będzie, bo on rozkładany, w końcu wszyscy fajnie się zmieścimy. Najgorsze jest to, że ta bidula stała sobie w piwnicy latami, przywalona graciarnią, jak zobaczyłam to pokochałam, a jak usłyszałam, że to pamiątka rodzinna.... no to wiadomo:):):)

Zrobiłam również kącik ławeczkowy, znaczy ławeczkę odnowiłam, bo była w ulubionym kolorze tutaj mieszkających, czyli w czarnym wrrrrrrrrr, dorobiłam do niej stoliczek i podusie, żeby w pupsko miękko było. Zdjęcia jednak będą w późniejszym terminie, jak się pogoda zrobi.
Mimo, iż posiadamy kącik typu namiotowego :) znaczy stół, krzesła wszystko to pod daszkiem namiotowym, to jednak ławeczkowy zakątek przypadł wszystkim do gustu i to własnie nasze centrum dowodzenia.
Robię jeszcze letnią tunikę, oczywiście szydełkową, ale przyznam się szczerze, że to jedyna praca, która się strasznie ciągnie, bo już to robie dwa lata :):):) Normalnie dziergam, dziergam, potem rzucam w kąt i zapominam do następnego lata :):):) a jak pójdzie w tym tempie to i w następne lato będę miała co robić.
Na zdjęciu fotka gazetowa, mój typ jest biały i bardziej delikatny.

Byliśmy tez na wycieczkach, bo maluchom trzeba czas organizować jak brata nie ma. Pierwsza (ta jeszcze z Olkiem) to Krasiejów i park dinozaurów. Wykonanie stworów przepiękne, ale brak takiego wykończenia, bo olbrzymy stoją w dolince i pustka dookoła, mogliby posadzić jakieś rośliny, sama nie wiem. Chłopakom się podobało i to najważniejsze. My dorośli zawsze znajdziemy jakieś ale... Powiem Wam jeszcze, ze najmniejszy, był tak zaaferowany tymi gigantami, że do końca nie miał przekonania, czy któreś z tych stworzeń nie wyruszy na nas :):):)

A ostatnio byliśmy po prostu nad jeziorkiem.

Piszę tylko o tym co robię i że czasu nie mam, ale tak to u mnie wygląda, nawet siąść i cieszyć się z ogrodu nie mam czasu.
Wszystko tak szybo leci, kwiaty przekwitają, a ja nagle uświadamiam sobie, ze nie zrobiłam zdjęć. Szaleństwo.
Dzisiaj wraca Olek, cieszę się bardzo, bo już się mocno stęskniłam.
Niby tylko dwa tygodnie, a człowiek cały czas myśli, czy ma pogodę, czy mu tam dobrze, takie tam matczyne postękiwania :)::)
Postaram się tu częściej zaglądać, postaram się nadrobić zaległości w czytaniu Waszych blogasków, postaram się..... ale nie obiecuję :):):):)
Na koniec moje balkonowe pomidorki, te z nasion :):):) i coś na szczęście :)

" Cudownych rodziców mam..."

2011-06-21T10:23:00.000+02:00

Zacznę od tego, że moje średnie dziecię uwielbia bawić się w tatę :) Nie to żeby dzieci mieć, ale żeby robić to co jego bożyszcze, znaczy wisieć na telefonie :) jak tatuś :) No i dało mu się starą, bezużyteczną komórę i dziecko nasze w siódmym niebie było :) Ale to co najważniejsze ... okazało się, że na tym sprzęcie jest jeszcze jakaś moja stara muzyczka. A że zawsze lubiłam piosenkę "cudownych rodziców mam" to i ona była na tej komórce. Dziecko moje jak obczaiło jak się taką muzyczkę zapodaje to i całymi dniami chodzi i słucha, a ja... płacze. Bo ten kawałek zawsze do łez mnie doprowadza:) Beksa jestem i już.
Zapodam jeszcze w związku ze średniakiem pewną anegdotkę :)
Człowiek ten jest małym mężczyznom, który odkąd pamiętam zawsze mówił, że on dzieci mieć nie będzie :):):) ( to się jeszcze zobaczy), a kobiety nie potrzebuje, bo ma mnie (mamusię hehe). No i ostatnio nastąpił przełom:) Radzio stwierdził, ze chyba jednak dzieci mieć będzie, na to ja, że skoro się już zdecydował (jest 4,5 latkiem) to będzie musiał i za żoną się porozglądać, bo ona do wychowania niezbędna :) Dziecko moje zamyśliło się głęboko i w te pędy mi odpalił : Będzie taka jak TY, ale nie tak STARA :):):):):)
No i się dowiedziałam... stara jestem i tyle :):):)
Rozwaliła mnie jego szczerość i prostota wypowiedzi. I nagle ja się zadumałam, dlaczego w życiu człowieka nie może być właśnie tak. Prosto, łatwo i niekoniecznie przyjemnie :):):)::), ale za to szczerze.
Ostatnio przetwórstwo kwitnie, bo i pogoda jakaś taka, wiatrzysko straszne.

W związku z tym zrezygnowaliśmy z niedzielnej wycieczki rowerowej , jednak nie bylibyśmy sobą gdyby chociaż spaceru nie było i wybraliśmy się do naszego lasu. Zobaczcie sami, bo byłam w szoku, że mam to pod nosem, a tak pięknie. Byłam zachwycona, bo okazało się, że czystość się nam poprawiła, nie wiem tylko czy w końcu ktoś się za to wziął, czy to ludzie zrozumieli, że przecież tam wrócą i lepiej żeby czysto było :)

Jeszcze tak szybciutko:)

Dla wszystkich tatuśków w związku z ich czwartkowym świętem wielkie buziaki.

TARTA WG USHII

Może już niedługo pokażę odgrzebany stół, który pomalutku zaczyna przybierać właściwe kształty :) kolorystyczne :)
I zdjęcie... jakby to powiedzieć, ukazujące drzewo naszej rodziny. MOCNE, PROSTE I STABILNE Z ROZŁOŻYSTĄ KORONĄ :)

Już jutro i o tym co było :)

2011-06-08T23:42:00.000+02:00

No właśnie :) Już jutro wraca moje kochanie z delegacji !!!!
Jak ja nie cierpię zasypiać w pustym łóżku. Uwielbiam gadać przed snem, a tutaj się okazuje, że nie ma nikogo, pusto i zimno.
Dopiero w takiej chwili zaczynam myśleć o tym, jak bardzo jestem uzależniona :) od tego mojego meniolka :)
Pewnie dostane znów "po dupie" za takie słowa, bo kobieta nie powinna, aż tak być zależną (parę osób mi to już powiedziało:):):):) ale ja tak mam.
Jak kocham to na całego, ale tez jak nie lubię to do końca życia :):):) Na to też nie poradzę, że cholernie ze mnie pamiętliwa babka. Mam w głowie takie ustrojstwo :) i koduję dokładnie i to co radosne, ale co gorsza i to co boli.
Ale mniejsza z tym.
Radość we mnie ogromna, bo pustka minie już jutro i znów będę czuła się kompletna :)
A z nowinek... wczoraj było spotkanie klasowe z okazji DNIA MAMY I TATY. Taka impreza łączona w klasie Olka i powiem Wam dzieciaki dały czadu na występie,

a my rodzice daliśmy czadu w grze "dwa ognie", ale pokażę tylko grę dzieci, bo jako uczestniczka zawodów zdjęć nie robiłam :):) :):):)

Tak, tak znów poczułam się jak dziecko. Zabawa była czaderska. Latałam, że się ze mnie siódme poty lały, potem mnie zbili, ale syn był dumny, bo mama starała się ratować i oooo tyle mi zabrakło do szpagatu :):):) Najgorsze było wstać z tej pozycji :):):)
Mieliśmy grila

i pyszne ciacha i dzieciaczki zafundowały nam występ niespodziankę, z wierszami, z piosenkami i twórczością malarską :) Klasa mojego starszaka jest rewelacyjna i nie mówię tylko o dzieciaczkach, ale przede wszystkim o wychowawczyni Pani Reginie i o rodzicach, którzy wkładają całe swoje serce, by ta klasa była własnie taka:)
A teraz pokaże już gotowy tablico- listownik :):):)

tutaj pokazywałam jak wyglądał przed złożeniem do kupy :)
I jeszcze parę fotek, które udało mi się pstryknąć dzisiaj wieczorem :)

Miłych snów :)

lubię kiedy zapada zmierzch

2011-06-06T23:02:00.000+02:00

Nie posiadam zdjęć tegoż zjawiska :) ale wierzcie mi na słowo, kocham ten moment.

Siedziałam wczoraj na balkoniku słoneczko całkowicie zniknęło za horyzontem, ptaszki coraz ciszej ćwierkały, a dookoła robiło się coraz ciemniej. Za dnia kolory są takie intensywne, że aż oczy bolą :), ale wieczorkiem... spokój, cisza i ciemność. Uwielbiam ten moment, bo jest tylko mój. Uciekam wtedy właśnie na mój ukochany balkon. Znów piszę tylko o tym, że kocham, że świetnie się czuję, że moje życie jest cudowne i pewnie znów parę osób zarzuci mi kłamastwa i obłudę, ale co tam ryzyk fizyk, bo moze uda mi się i Was zarazić tym DOBRYM !!!! :)

Wracam więc na balkon, bo jest pięknie, bo to co widzimy dookoła zależne jest od nas samych. Ja w tych ciemnościach dostrzegam to czego nie widzę za dnia :) Cienie ... może moich rodziców, którzy są już po tamtej stronie. Często czuję, że są obok, często pytam ich o zdanie i pomagają mi :) Bardzo chciałabym mieć ich w tym realnym świecie, tak po ludzku, czasami poczuć się jak dziecko :)

U mnie wiele teraz się dzieje, bo pogoda ładna to z dzieciaczkami całymi dniami w ogrodzie siedzę, ale nie tak żeby nic nie robić :) Tak to się nie da, nie ten typ człowieka:)
Więc zabrałam się za długo odkładaną tablicę na zdjęcia,

a raczej mowa o poduszce naściennej :):):)

Jeszcze nieskończona, ale już z niej dumna jestem. I jeszcze jedno ... to było moje pierwsze machnięcie wyrzynarką i wzięło mnie na całego :) wycinam co się da:)
Dlatego w międzyczasie powstała tablica korkowa z listownikiem, oczywiście jeszcze nie skończona, ale znów jestem zadowolona, bo na razie wszystko idzie w dobrym kierunku.

Powstały również nowe ozdoby okienne i inne tworki :)
No i zapomniałam o najważnieszym. W piwnicy wygrzebałam spod sterty gratów istne cudo. Dębowy, rozsuwany, stary stół po babci Wiktorii (od mojego kochania). Powalił mnie, bo jest przepiękny, ale ktoś go machnął na czarno i to bardzo dawno temu co spowodowało, że farbsko wżarło się bardzo głęboko w drewno, zresztą nie wiem co to za chemia była, że tak się wgryzło. Dlatego tutaj prośba do wszystkich znających się na usuwaniu takich kłopotów, czym mam to potraktować, żeby ładnie ten stół oczyścić z tego czarnego cósia :):):)?
Co do dalszych szaleństw to :):):) moje kochanie w końcu zabrało mnie w magiczne miejsce, powiedział, że pierwszy raz widział mnie w takim amoku :):):) ale powód był i to jaki, bo ta moja połóweczka zabrała mnie na cudny ZŁOM :):):) he he he he he
Tak, tak drogie Panie i Panowie, nie mogłam jakoś sama siebie tam wysłać i korzystając z okazji, że kochanie coś tam wywoziło, zabrałam się również i... oszalałam na punkcie tego miejsca. Już wiem gdzie będę kupowała prezenty dla siebie :)
Oczywiście nie wyjechałam z pustymi rękami. Wyszukałam i przygarnęłam od razu boki przepięknej ławki .
No i oczywiście mogą być i takie głosy, że to tylko kupa rdzy i farby, ale dla mnie to cudo . Takiej właśnie szukałam... znaczy się na znanym portalu aukcyjnym, ale cena mnie zawsze powalała, a tutaj było całkiem przyjemnie :)

Weszłam oczywiście zaraz w bliższe relacje z panem złomiarzem i mam dogadane, że jak się jeszcze jakaś pojawi to odkładają mi ją na bok :):):) Już się cieszę na czyszczenie i pucowanie. Powiem jeszcze, że moje kochanie od razu zrozumiał moje intencje i pierwszy zabrał się za czyszczenie ślicznotki :) WZIĘŁO GO :):):):)

Ale żeby nie było, ze się nudzę to powiem na marginesie, ze teraz zamiast niedzielnych spacerków organizujemy sobie wyprawy rowerowe.

Wyprawy to celowe słowo, ponieważ średnio zataczamy koło na około 30 km. Miałam pewne obawy, bo nasz Olo lat 8 na ulicy jeszcze nie jeździł, ale chłopak ma taaaaakiego powera i daje radę lepiej niż my starzyki :):):) Nasz pierwszy wypad był dosyć kłopotliwy, bo Olo miał rower z kołami w rozmiarze 20, do tego w odstępach 15 min. spadał mu łańcuch i raz na około 30 min. odkręcał mu się pedał. Chłopak wydawał się jednak mocno zmotywowany i dawał radę, ale moje kochanie nie wytrzymało, ponieważ to właśnie on jest naszym mechanikiem rowerowym :)
Po tej wyprawie postanowił skorzystać z pieniążków komunijnych :) i pojechał razem z synem dokonać zakupu czegoś co bedzie cudne, co okaże się wybawieniem dla wszystkich i co bedzie miało koła w rozmiarze 26. Pojechali i choć wybór na rynku jest przeogromny to chłopaki problem mieli, ale dopięli swego i wrócili z czerwono-biało-czarnym rumakiem :)
Następna niedziela wyglądała tak:

na przedzie tatuś z Radziem w foteliku, za nim Olo i daleko w tyle mamusia....
tatuś pedałował jak oszalały, bo mu wstyd było, że go ten młodzieniec pogania :):):)
Olo siedzący tatusiowi na przysłowiowym ogonie świetnie się bawiący, bo w końcu rumaka ma odjechanego i to z takim osprzętem, że mucha nie siada
daaaaaaleko mamusia z Darusiem w foteliku, zajechana na maksiora, bo starała się dogonić tych ambitnych i tych świetnie się bawiących.
POGROM mówię Wam pogrom :)

Ale i tak świetnie było, bo dojechaliśmy do domu i mimo zmęczenia humory były dokonałe :) i widoki ppo drodze przepiękne :)

No i jeszcze jakis czasa temu powstał miodzik mleczykowy.

A teraz pokażę jak się bawimy w ogródku :) i co tam mamy :)

Dobra na dzisiaj to już finito, ale nie wiem kiedy znów coś naskrobię, bo szykuje się ogorm pracy :)

Dziękuję zaglądającym i podglądającym

Już spokojniej

2011-05-18T11:14:00.000+02:00

Już po komuni, już po szpitalu.
Teraz jeszcze trzeba odsiedzieć w domu, żeby moje średnie dziecię mocy nabrało i potem już świat otworem stoi.
Zacznę jednak od komunijnych opowiastek.
Było cudnie.

Pogoda boska, restauracja ... a raczej STODOŁA :):):) bombowa.
Dzieciaczki sprawiły się na medal, kucharki odstawiły ucztę pierwsza klasa, wszyscy byli zadowoleni, a ja to chyba najbardziej.
Rano, w dniu tego wielkiego święta, obudziliśmy się, a za oknem ulewa. Myslę sobie czemu te dzieciaczki winne. Załamka totalna.
Zjedliśmy sniadanko, ubralismy się. Jak wychodziliśmy do kościółka to lekko kropiło. Ale już po całej ceremonii oczom moim ukazał się totalny błękit nieba, słoneczko przygrzewało, cud miód :):):) I tak było przez cały "biały tydzień". Chyba jednak, aż tak nie nagrzeszyliśmy skoro taki prezent dostaliśmy :)
Ja to już przygotowana byłam na siedzenie w lokalu, więc dzieciaczkom całą skrzynie klocków wzięłam, żeby sie bidule nie zanudziliły. Zabawki jednak były zbednę, bo łobuzy wyleciały w pola i tyleśmy ich widzieli, zresztą ja też miałam luz :):):)

Dobra temat komunijny zakończony, oczywiście jak przystało na płaczkę rodzinną numer jeden, każdy ckliwy moment mocno zlałam łzami, każde słowo podziękowania skierowane do rodziców od proboszcza, mocno skropiłam :) i tym samym nabawiłam się jeszcze w dniu komuni zapalenia oka, nastepnego dnia przeszło na drugie oko i ogólnie na zdjęciach mnie nie ma, bo wyglądałam jak żaba :):):)
A teraz średnie dziecię.
Od trzech lat walczymy z jego olbrzymimi migdałkami, nie dało rady ich pomniejszyć. Ciągłe choroby, bezdechy doprowadzały mnie juz do skrajnej rozpaczy. Migdałki straciły swoje wiadome właściwości, stały się twarde jak skała, co już całkowicie przekresliło szanse na pomniejszenie. Po licznych konsultacjach z rozmaitymi lekarzami wniosek był jeden ... USUWAMY. I 16-go maja 2011 roku stało się. Moje dziecię, Radkiem zwane utraciło migdałek trzeci, a boczniaki zostały mocno przystrzyżone.
Bidula jeszcze narzeka na ból gardziełka, mówi strasznie niewyraźnie, ale na szczęście mamy to już za sobą i teraz nadzieja już tylko pozostaje, że chłopak zacznie normalnie jeść, że zacznie rosnąć, że przestanie chorować :):):)
A że ja optymistką jestem, więc w spełnienie tych wszystkich pomyśluneczków wierzę :):):)
Wiecie załączyłam moderowanie komentarzy, bo niektórzy brzydko pisali, znaczy już nie chodzi o to, że mnie tam bluzgali, ale i słowinictwo takie, że się włos jeży na głowie.
Wczoraj dostałam opinię: "A kto by ciebie chciał zatrudnić z trójką dzieci przy takim bezrobociu.Młodzi i dyspozycyjni pracy nie mają, a o starych już nie wspomnę.Uważajcie tylko żeby nie mieć więcej przychówku! ".
Może powinnam sie powstrzymać przed publikacją tego komentarza, ale w sumie to dlaczego????
Moja sytuacja jest mało skomplikowana, bo życie mamy proste.
Praca na mnie czeka, a nawet jeżeli sie okaże, że nie, to są już inne propozycje.
Ale nie o tym chciałam.
Opublikowałam ten kometarz dla innych mam.
Jak w tym naszym kraju ma być dobrze skoro są "takie " osoby jak ta powyżej, które za nic mają to co my robimy.
Wychowanie trójki dzieci to ogrom pracy, to nie tylko tych osiem godzin odwalenia konieczności, ale non stop koordynacja czasu, pracy...
Ja i cała reszta matek to małe firemki świetnie zoorganizowane, gotowe i nauczone podejmować najlepsze decyzje i kompromisy.
Ja i cała reszta matek jestesmy świetnie wyszkolonymi psychologami, bo dziecku nie da rady wytłumaczyć, gdy sie uprze, a my musimy znaleźć takie rozwiązanie, żeby wszyscy byli zadowoleni, jednocześnie uczymy się w taki sposób mówić o pewnych rzeczach, żeby tą maleńką stronę przekonać (a to bardzo trudne).
Ja i cała reszta matek, które mają już na tyle odchowane dzieci, że np puszczają je do przedszkola, po latach siedzenia w domu, są tak wypełnione chęcią pracy twórczej, realizowania się, spotykania z ludźmi, że ich wydajność jest wielokrotnie większa niż takiego znudzonego codziennym zyciem pracownika.
A powiem jeszcze, że ja i cała reszta matek mamy już dzieci i pracodawca nie musi się obawiac, ze znikniemy na macierzyńskim.
Miałam to szczęście, że na poczatku swojej kariery zawodowej znalazłam się w firmie ok 50 osobowej, w której jak był problem szło się do prezesa i z nim na ten temat się rozmawiało. Miałam to szczęście, że gdy tylko dowiedziałam się o ciąży mogłam się nią cieszyć z wszystkimi, nie musiałam udawać, ukrywać... Miałam to szczęcie, że w tej właśnie firmie przeżyłam wszystkie moje ciąże. Firma została przejęta jednak przez większy "kombajn", ale co jest cudowne to to, że raz w roku wszyscy bez zmuszania spotykamy się w knajpce, rozmawiamy, śmiejemy się i czujemy się w swoim towarzystwie rewelacyjnie. Żeby nie było to prezes równiez przychodzi i bawimy się razem cudownie.
Własnie w ostatni piątek miałam takie spotkanie, niektórzy pozakładali własne firmy, niektórzy tak jak i ja zostali w firmie, która nas przejęła, jedno jest pewne, tęsknimy do siebie i czy to prywatnie, czy tez zawodowo wracamy do siebie jak bumerangi. :)
Drogi anonimie... wszystko zależy od ludzi, od tego jaki Ty jestes dla innych i nie wazne ile masz lat, ile dzieci obok biega, to jedno życie jakie mamy, sami sobie układamy. A tym swoim jadem krzywdzisz tylko siebie, bo to się w końcu tylko i wyłącznie odbije na Tobie :) Buziaki
Jeszcze tylko trochę ogródkowych nowości :)
Zbieraliśmy mleczyki i miodzik mamy :) (pierwszy w całym moim życiu )

Zrobiłam sobie tak na szybko stojaczek na filtry do kawy, bo jakoś nigdy nie miałam dla nich miejsca. Wiem, że wszystko takie niedorobione :), miałam karton z boku wypełnić masą, ale jakoś tak podoba mi się taki surowy :) pozostało malowanie lakierem.

No i obiecany ogródek i dzieciaczki koniecznie :)

Po raz pierwszy zakwitł mi mój bez :):):)

szybciutko

2011-05-06T11:31:00.000+02:00

Dokładnie tak jak w tytule wszystko teraz odbywa się u mnie ekspresowo.

Komunia juz w niedzielę, dlatego cały tydzień podporzadkowany jest temu wydarzeniu. Na szczęście zdecydowałam się na restaurację i moge w 100% poświęcić się dzieciaczkom, szczególnie zaś Olkowi. Codziennie mają próby, bo proboszcz musi w jednym rzucie ogarnąć ponad 120 dzieci. Wierzcie mi wydawało mi się to niemożliwe, ale idzie im to rewelacyjnie. Poza tym spowiedzi i takie tam :)

Ponieważ nie byłabym sobą, gdyby czegoś tam znów nie zrobiła, postanowiłam wymodzić etykietki z podziękowaniem dla sąsiadów. Na naszej ulicy jest tak, że wszyscy przychodzą z życzeniami do komunisty, a on potem w podziękowaniu zanosi ciasto. Pomyślałam sobie, że znam chłopaka i wiem, iż wystąpienia publiczne, w tym i podziękowania, nie są jego mocną stroną. Więc stworzyłam oto takie etykietki, żeby zbyt wiele nie musiał gadać :):):)

Oczywiście szydełkowo nadal działam, tym razem zrobiłam cobie słodką, maleńką torebeczkę-listonoszkę, ale pokażę następnym razem, bo jeszcze nie jest wykończona :)

Pogoda... patrzę w niebo i modły wznoszę, by ta niedziela nie była tak jak ostatnie dni.

U mnie napadało śniegu, ratowałam moje pomidorki, bo już się wietrzyły na balkoniku, na szczęście zdążyłam i widzę, że nic złego im się nie stało. Tak własnie sypało na poczatku, potem już mi się nie chciało robić fotek :( Myslałam tylko o wisienkach i renecie i pewnie w tym roku nie bedzie zbiorów :(

Na szczęście już jest lepiej i pojawiło sie to cudo na osłode strapionych serc :)

Uwielbiam tą moją zieloną przestrzeń.
Patrzę na świerki i jak co wiosnę wzdycham, bo ślicznie wypuszczają nowe pędziki.

Zastanawiałyście się nad tym jak ten czas leci, jak dzieci szybko dorastają...??
Na pewno tak, ale mnie dopadło własnie teraz w związku z tym naszym świętem.
Patrzę na maluchy i...
Nie myślałam, że moje życie tak się potoczy, znaczy wiedziałam, że rodzina, że małżeństwo... Ale mogę z reką na sercu powiedzieć, że mam cudowne życie.
Moje dzieci są zdrowe, moje kochanie otacza mnie ogromem miłości :), mamy dach nad głową, mam "swój kawałek podłogi" i zieleni.
Czasami ludzie pytają mnie dlaczego nie idę do pracy, bo przeciez byłoby więcej kasy. A ja odpowiadam, ze tyle ile mamy musi nam wystarczyć, moje dzieci są szczęśliwe i to równiez wszystkich dziwi. Mówią mi, że " Pani dzieci są zawsze takie usmiechnięte". A ja się pytam : jakie mają być, skoro zawsze jest przy nich mama, zawsze mają co włożyć do ust, zawsze staram się mieć dla nich czas, zawsze mogą liczyc na rodziców... U nas po prostu z natury jest wesoło, hałaśliwie, tłoczno :):):)
Fajnie jest mieć taką rodzinkę. Oczywiście nie ma opcji, żeby czasami humor się nie zepsuł, bo my tylko ludźmi jesteśmy i swoje fochy mamy (szczególnie ja). Ale gdyby było tylko tak sielsko anielsko, to byśmy z nudów pomarli :):):)
A teraz przeskok tematyczny.
WIOSNĘ KOCHAM NAJBARDZIEJ NA ŚWIECIE !!!!!!!!!!!!!!

I jeszcze jedno pisałam ostatnio o domku, który mnie zauroczył wygladał tak,

a ostatnio gdy szłam z chłopakami ze szkoły wyglądał już tak :(

Do miłego pokomunijnego czasu :)

szaro-buro, a u mnie MAJ :)

2011-04-26T09:11:00.000+02:00

Święta, święta i po świętach :)
Teraz to dopiero jest luz:)

Jedzonka jest tyle, że jeszcze nic przygotowywać nie muszę :)

Dzieci jakieś takie bardziej wyciszone, po wczorajszych szaleństwach:)
Powiem tylko, ze moje pierwsze lanie odbyło się w łóżku, które na szczęście zdążyło się wysuszyć do wieczora.

A co dzisiaj..... dzisiaj siedzę sobie z szydełeczkiem i postanowiłam się podzielić moimi widokami ogródkowymi :)

Jest cudnie kolorowo.

Co roku mam taki plan, że zmieniam ogród, albo przynajmniej jego fragmenty, aby były jednolite kolorystycznie. I nic z tego nie wychodzi, bo kocham barwy, kocham różnorodność, uwielbiam obserwować jak między płomykami są szafirki, jak smagliczka konkuruje z pierwiosnkami :):):) Te ostatnie są szalone, bo w sumie powinny kwitnąć tylko na wiosne, a u mnie jakoś tak całe lato walczą o prym wśród kwiecia :):):)

Dobra teraz to już tylko pozostało pokazać :):)

I jeszcze pytanie do pań ogrodniczek, jakie są szanse przesadzić thuje, ale juz taką 2,5 m i czy można przesadzać krzew pigwy oraz ten krzaczek z białymi kwiatuszkami, który jest u mnie na zdjęciu, a za chiny nie umiem sobie przypomnieć nazwy :)???????

Buziaki i dzieki za każdą pomoc :)

Najlepszego i przepraszam :)

2011-04-24T17:25:00.000+02:00

Dopiero teraz mam chwilkę.
Od dłuższego juz czasu latam jak pofyrtolona.
Najmłodszy kończy właśnie ospę, na szczęście cała reszta już miała, czyli mam tę jedną chorobę odhaczoną.
Ale był sajgon.
Na swięta w sumie nawet specjalnie nie posprzątałam, bo sił nie miałam. Moje kochanie było na delegacji, a ja to do przedszkola, to do lekarza, to na spotkanie komunijne....
Matko jedyna powiedziałam sobie nawet, ze w tym roku odpuszczam cuda niewidy świąteczne.
Jak pomyślałam tak tez zrobiłam.
Oczywiście upiekłam mazurka, którego uwielbiam :):):) Mimo diety zajadam się :):):)

Tutaj odnośnik dla wszystkich kibicujących, po 7 tygodniach zjechałam z wagą ponad 8 kg, ale bez złudzeń dodaję, że po świętach już tak dobrze nie będzie :):):):) A co mi tam.
Zrobiłam jeszcze pasztecik i kruche pierożki

i jedynym szaleństwem z mej strony były chlebki.

Upiekłam je bo zamarzył mi się żurek w chlebie :):):) jak pomyślałam tak też zrobiłam :)

Wogóle jakoś tak spokojnie jest, bo chłopaki własnie poszli na rowery, a ja zostałam z małym w domciu, bo on jeszcze na "chorobowym", a mnie łamie w kościach.
Siedzę w ciszy, klikam w klawiery i teraz dopiero czuję się cudownie :)
Szkoda tylko, że nie możemy razem na rowerach poszaleć. Koniec końców lenistwo też jest przyjemne :)
Wystroju specjanego w domciu nie zrobiłam, bo najmniejszy pochłonął mnie całkowicie i bez reszty. Strasznie przeszedł to choróbsko, wysypało go niemiłosiernie, no i swędzenie było okrutne.

Dobra juz nie marudzę :)
Składam tylko skromne życzenia wszystkim ogladającym i podglądającym.
Zdrowia, szczęścia i MIŁOŚCI :):):)
Buziaki dla wszystkich

dzisiaj o ksiazkach

2011-03-23T12:01:00.000+01:00

Ostatnio czytam i to o każdej porze dnia i nocy:):)
Przy czym nastapił znaczny podział co do kategorii tej wybitnej literatury:)
A więc ... no tak nie zaczynamy zdania od "a więc" :):):)
Rankiem siedzę sobie w domciu z najmłodszym maluchem Darusiem i on podtrzymuje tradycje czytania KOTKI MIŁKI.

Fantastyczna książka, Olo umiał ją na pamięć :) Bo zabawa w czytanie jest dla obu stron rewelacyjna.
Mamusia czyta słowa, a dzidzia dopowiada, bo niektóre wyrazy występują w postaci obrazków:):):)

Popołudniu jestem raczej słuchaczem, bo Olo już teraz bardzej chce niż musi :):):) czytać ksiązki, które wypozyczył sobie w bibliotekach.

Zabrzmiało bardzo poważnie, ale nie myślcie sobie, że go zamęczam. Co to, to nie , nie chcę żeby się chłopak zraził, dlatego gdy jest fajna pogoda najpierw jest podwórko. Musi sie wyszaleć, bo chłopak jak i jego bracia mają niespożytą energię :):):) Wieczorem, zaraz po bajce czytam chłopakom rózne rzeczy. Obecnie jest Doktor Dolittle. To lektura Olka, ale powiem szczerze, że jak na 2 klasę to trochę za długa i za mało czasu na przeczytanie, dlatego postanowiłam, że takie tworki czytać bedę im sama. Ale Olo wie, że robię to tylko dlatego bo on popołudniami czyta sobie to co lubi. Znaczy ksiązki o zwierzętach, czasami komiksy. Wolę sprawę tak załatwić, bo widziałam na początku jak zabrał sie za doktorka, że strasznie mu się to nudziło. A ja bardzo chciałabym zaszczepić w smykach miłość do książek. Dlatego zamiast zmuszać pozwalam czytać to co lubi. Przyjdzie czas, że sam będzie musiał uporać się nawet z tymi trudnymi utworami :):):)

To czeka w kolejce do czytania :)

Gdy dzieci już śpią, gdy ja już odrobiłam sie z gotowaniem, sprzątaniem, graniem z moim kochaniem i szydełkowaniem :):):) przychodzi czas na łóżeczko, na delikatne światło i na moje ulubione czytadełko.
Jakis czas temu pisałam o Marlenie de Blasi i dalej mnie trzymie:)
Łykam jedną książkę po drugiej :):):) (w miare możliwości) właśnie tej autorki.
Normalnie kobieta pisze tak jak uwielbiam. Lekko, miło i przyjemnie. Jej kucharskie tworki są prawie odczuwalne w moim domu. Ja mam bardzo rozbudowaną wyobraźnie , a ona pozwala mi wykorzystać ją w 100%.
Zresztą co ja będę gadać:)
Weźcie i przeczytajcie, a na pewno skorzystacie z jej cudnych przepisów.
To już łyknęłam:)

To własnie czytam:)

A to stoi kolejce :)

Buziaki od uśmiechniętej Mirelki.

Nasza codzienność

2011-03-22T16:22:00.000+01:00

Zawzięłam się.

Pogoda sprzyja, więc rano i popołudniu dylamy na nogach . Najpierw do szkoły, potem do przedszkola.

Mieszkamy na górce, więc na dół schodzi się fajnie, ale spowrotem.... :):):) tez jest fajnie:):):)

Chłopcy juz się po szkole domagają tego naszego spaceru:)

Bo nie wracamy tak jak wszyscy, chodniczkiem do domu.

Mama wytyczyła inny szlak.

Dzisiaj pokażę Wam własnie nasz powrót i usmiechnięte buzinki i dom, na który natrafiliśmy, a nie wiedzieć czemu na jego widok serce szybciej mi bije :):):)

POZDRAWIAM :)

Ale dzisiaj pięknie

2011-03-21T16:35:00.000+01:00

Poszliśmy dzisiaj na spacerek.

Nic specjalnego ale...

Spotkaliśmy kuropatwy:)

I kaczuszki:)

Okazało się, że nasza rzeczka została uregulowana, to chyba efekt tego co tutaj działo się w zeszłym roku.

A w ogrodzie powitałam barwy i pierwszych gości (pszczółka):):):)

A po powrocie do domu natchnęło mnie i zabrałam się za obrączki serwetkowe wg Elisse :):):)

Są równie wiosenne jak dzisiejszy dzień.

Dzień zaliczam do super udanych:):):)

w końcu coś dla siebie:)

2011-03-21T08:38:00.000+01:00

Witam Was w tym najpiękniejszym dniu całego roku:):):)
U mnie za oknem świeci mocno słoneczko i dzień zaczął się cudownie.
Choć temperatura ... no własnie jakby mroźliwa to i tak samopoczucie jest boskie.
Już czuję ciepły powiew wiatru, zmęczenie rowerowe:):):)
A własnie oprócz diety obiecałam sobie w tym roku dużo.... dużo więcej jeździć na moim bajku :):):)
Rano chłopaków odwozić będę nie samochodzikiem, ale właśnie rowerkiem.
Radzio ma 16 kg to jeszcze mogę go na fotelik, a Olo pojedzie na swoim, więc plan jest. Musi się tylko troszkę ocieplić, zebym mogła wszystko wdrożyć. Byłam nawet u pani dyrektor szkoły do której uczęszcza Olo. Niestety nie ma tam miejsca (takich wyznaczonych) na stawianie rowerów, ale doszłam do wniosku, ze przecież rodzicem jestem i temat mogę podjąć. I Pani dyrektor okazała się fanką rowerową i zrobi wszystko, zeby takowe miejsce się znalazło. A moje kochanie, bo "robótki reczne" to jego hobby, powiedział, że jak załatwi potrzebne rury to wyspawa taki specjalny stojak, zeby szkoły nie obciążać kosztami. I tutaj pani dyrektor była zachwycona, bo nie tylko Olo mógłby skorzystać :)
No to plan jest i jeszcze nie wiadomo czy się w to resztę rodziny nie wkreci, znaczy się kochanego szwagierka, który cudny sprzęt do spawania posiada i również zawsze jest chętny do pomocy :):):):)
A teraz to co zrobiłam dla siebie:)
Zobaczyłam je kiedyś w gazetce, ale jakoś cały czas nie czułam się na siłach, wydawało mi się , ze moje umiejętności są za małe. Ja nie wiem czemu ja taka niedowartościowana jestem :):):) bo wyszły cudnie.
W sumie to pomysł podsunęła mi Elisse gdy pokazała (chyba w zeszłym roku) obrus jaki wydziergała. A że ja wszelkie okrągłości uwielbiam to se strzeliłam takie o to zazdroski :):):)

A teraz pytanie do wszystkich fotografujących lustrzankami:)
Chciałabym zrobić zdjęcie księżyca i zbliżenie mam odpowiednie, ostrość też, nie używam lampy, ale niestety wychodzi rozmazany taki jakiś niewyraźny. Dodam, że jest stabil i to nie od drgań.

A teraz jeszcze małe co nieco dietetyczne:)
To ciemne to serniczek łaciaty :) pychotka, a na obiadek pizza z wędzonym kurczaczkiem:):) oczywiście wszystko bez mączne i na słodziku, ale powiem Wam, że na takiej diecie moge pozostać :):):)

Buziaki i cudewnego dnia życzę :)

pełna mobilizacja

2011-03-14T18:10:00.000+01:00

Niby nic się nie dzieje, niby jest spokój, a jednak...
Większość z nas (chodzi o osoby po takowych blogach wędrujące) to kobitki, a my to już w genach tak mamy (wykluczając Elisse i jej diewuszki), że co do figury mamy zawsze PEWNE zastrzeżenia.
Ja mam i to ogromne. Trzy ciąże, miniona już zima:):)::) wszystko to zrobiło swoje i zostawiło trwłe ślady :):):):)
Twarda jestem, ale... No własnie perspektywa bez pieczywka, bez minimalnej ilości słodyczy rozwaliła mnie.
Ale postanowienie noworoczne było i czas się za nie bylo wziąść.
Zmotywowała mnie rodzinka i to nie moje chłopaki, ale bardziej cioteczka, kuzynostwo i moja siora z mężusiem. Wszyscy oni zwycięzyli, bądź cały czas walczą. Dali radę i powiem wam więcej, ta dieta (zresztą moja pierwsza w całym życiu) jest boska. No to zdradzam sekret: dieta DUKANA.
Podeszłam do tego poważnie, najpierw badania krwi, bo mam nadciśnienie i nie ma żartów, a trzeba wiedzieć czy nerki ma się wporządku. Okazało się, ze wszystko jest w najlepszym porządeczku.
Byłam ciekawa jak to będzie, czy dam radę. Zrobiłam test na oficjanej stronce Dukana i wyszło, że do połowy czerwca stracę zbędne kilogramy, a było ich sporo, bo az 13 kg. 5 marca zaczęłam... do dzisiaj mam 3 kg mniej i co najlepsze nie czuję głodu, bo moge jeść ile chcę, robię nawet rewelacyjne ciasta tyle tylko, ze na słodziku, otrębach (prosze się nie krzywić, bo zanim nie skosztujecie, nie negujcie). Ale na nasze rodzinne pikniki są wyśmienite. Przynajmniej mnie nie skręca, gdy chłopaki zajadają się pychotkami. Jak zrobiłam dukanowski sernik to rodzinka tak się na niego rzuciła, że zdjęcia nie zdążyłam cyknąć i miałam go mieć na 4 dni, a chłopaki pochłonęli go dużo dużo szybciej :):):) Ale niech im na zdrowie wyjdzie. Dzisiaj upiekłam babeczkę marmurkową i jeszcze trufelki.

No mówię wam niebo w gębie, a kilogramki lecą w dół :) BOSKO
A najważniejsze nie czuję frustracji, złości i takich tam jak to przy dietach bywa :) Tak mi mówiono:)
Ale się rozpisałam :)
A jeszcze chciałam pokazać co ostanio modzę, oczywiście pomijając ozdoby okienne na szydełku :)
W niedzielę byłam na chrzcinach u Piotrusia, syna siorki. Każdemu życzę takiego dziecka. Jak nie śpi, to je, jak nie je, to sie chichra, jak się nie chichra, to po prostu cieszy się z bycia sam na sam ze sobą :):):):):) Dziecko aniołek :)

A tu siostrzyczka aniołka, Juleczka.

A taką piłeczkę upiekłam chłopakom, bo na chrzciny w związku z chorobą maluchów pojechałam tylko z Olkiem. Pomyślałam, że będzie im miło wszamać małe maszkety :)

Poza tym zbliża się komunia mojego Olka i chociaż nie robię niczego w domu, to pracy jest cały ogrom, bo w radzie rodzicielskiej jestem i jakoś tak reszta rodziców nie kwapi się do pomocy, a nawet więcej mają pretensji niż chęci do współpracy. Ale ja tam twardoskóra jestem na takie zachowania :) więc olewka:)
Ale po raz pierwszy postanowiłam zaszaleć... Nigdy kochane moje nie brałam się za twórczość scrapową :) A kusiło mnie, bo pomysły mam. Towar na rynku wszelakiej maści, a i pamiątka by została. No to zabrałam się, a że ja bardziej z tych skromność lubiących to i zaproszenia takie proste, bez udziwnień powstały.

A..... i mój pierwszy w życiu makaron, dodam, że był cudowny, mięciutki i delikatny:):):)

Ale ze mnie samochwała, pewnie będę w kącie stała.

smacznego :):):)

2011-03-03T18:05:00.000+01:00

MOJE OBŻARSTWO JEST OGROMNE :):):)

WIĘC ŻYCZĘ TYLKO SMACZNEGO :):):)

Coś ostatnio dużo piękna dookoła

2011-03-02T18:11:00.000+01:00

Co ja tam będę pisała, dosyć się już dzisiaj naczytaliście:)
Teraz popatrzcie.
Tak było jeszcze przed chwilą.
Życzę wszystkim cudownego wieczoru.

Była sobie niedziela

2011-03-02T10:51:00.000+01:00

Strach minął:)

Zabieg poszedł w zapomnienie, znaczy się jeszcze czasami coś tam "ciągnie", ale ogólnie jest oki.

Lekarz kazał się oszczędzać :):):) hehehe

Niech się spróbuje oszczędzać przy trójce chłopaków i jeszcze jednym wyrośniętym :)

W piątek wszystko zrobili, mężuś był przy mnie, bo to klinika jednego dnia była .

I wszyscy jak zawsze mieli ze mnie ubaw.

A co mi tam opowiem :):):)
Siedzimy w poczekalni, do zabiegu czeka jakieś 20 kobiet, jak za starych dobrych czasów, tylko teraz czekamy nie całkiem za mięsem, :):):)
No to siedze sobie z moim kochaniem i całą banda wystrachanych kobitek. Ja już świadoma byłam tego co mnie czeka, bo to nie pierwszy raz tam byłam.
No to siedzimy... śmiejemy się.... bo przecież będą usypiać, a ja mam nadciśnienie, to nigdy nic nie wiadomo. Więc śmiechy, zeby troszkę odreagować. Ekipa towarzysząca już wtedy patrzyła na mnie jak na wariatkę.
Ale to dopiero miał być początek szaleństwa :)
No i zawezwali mnie.
Krótki wywiadzik, czy miałam jakieś operacje, ja na to, że trzy cesareczki i nie wiem czy to się wlicza pod operacje.... hehehe. Następne pytanie z rodziny trudnych: czy choruje Pani przewlekle.... hmmmm jakby się zastanowić to od 11-go roku życia mam wykryte nadciśnienie hehehe, baba zdębiała i mówi mi czy ja się dobrze czuję, bo przecież powinnam mieć zakazane ciążowanie :):):) a ja jej na to, ze pewnych rzeczy się nie planuje, spontan się liczy:):):) Czyli cała ja :):):)

No i na wyrko mnie położyli i do żyły wstrzyknęli hehe, a ja widze taaaaaaaki kołowrotek i taaaaak mi fajnie było i myk czarność widzę. I wiecie co było najlepsze... przytomność, a raczej świadomość odzyskuję siedząc między starą ekipą kobiet oczekujących, wszyscy patrzą na mnie i leją na całego. Siostrzyczka wychodzi z pokoju przyległego i pyta czy wszystko gra, a ja na to, że jest git. Znaczy nie wiem, czy jest, bo własnie zaczynam jarzyć. Nie wiem jak się ubrałam, i czy wogóle ubierałam się tam, nie wiem jak stamtąd wyszłam. Kochanie moje mnie potem uświadomiło, ze kompletnie byłam ubrana, gdy mnie siostra wyprowadziła, tylko dzióba nie szło mi zamknąć i cały czas się chichrałam, że w końcu 10 min. spałam bez dzieci i taaaaki spokój był i tak fajnie było. MASAKRA :):):)

No ale najważniejsze że już po wszystkim i ze już mogliśmy odbyć nasz niedzielny spacer po polach. A pogoda tego dnia była piękna :)

I wszystko byłoby cudnie, gdyby nie napotkane koniki, bo się chyba poobrażały i pupska nam pokazały :)

Dodam jeszcze, ze dnia następnego zaraz się wzięłam za kucharzenie i wypróbowałam ciastka Jagody. Po prostu rewelacyjne i znikają ekspresowo :)

I jeszcze pasztecik w cieście francuskim.

I jeszcze Wam zdradzę, ze się zastanawiam czy gdzies w Polsce ziemi se nie kupić.
Sprawdzałam już na allegro jakie są ceny, ale takie rzeczy to chyba trzeba się przejechać i osobiście pooglądać, bo na tym znanym portalu to chyba do głowy dostali:)
No wiecie takie moje kolejne marzenie, bo o starości trzeba już pomysleć:)
Ostatnio tak sobie rozmyslałam i układałam formułkę miłości.
I doszłam do jednego, prostego podsumowania.
Miłość jest wtedy, gdy umiesz sobie wyobrazić starość z tą drugą połóweczką :):):):) i wtedy, gdy nawet cisza wam nie przeszkadza :)
Dobra a teraz to już mykam:) buziaki

sama nie wiem o czym pisać

2011-02-24T11:32:00.000+01:00

No właśnie dawno mnie nie było i nie wiem czy jeszcze tak z marszu umiem cos ciekawego naskrobać.
Ten miesiąć był szybki.
Dokładnie tak.

Zawsze, gdy sobie myslę, ze będę miała więcej czasu to okazuje się, że jest go o wiele za mało i o wiele mniej niż miało być :):):)

Dzieciaczki były chore, znaczy się wychodzić nie musiałam, bo starsze dziecię do szkoły juz samo chodzi. No to sprytna matka mysli sobie, że na te mrozy wychodzic nie musi, że bedzie mogła i blogasy poodwiedzać i z szydełkiem znów nadrobic zaległości.... Nic bardziej mylnego. Dzieci w domu... czasu mniej :) Na szczęście zazdroskę udało mi się skończyć :):):):):)

Tym bardziej, że miałam telefon... zupełnie zapomniałam, że zapisałam mojego średniaczka Radzia na badanie bezdechów (zalecenie naszej laryngolożki). No i okazało się, ze miejsce się im zrobiło i że jutro i że oczywiście na noc i że mamusia po opłaceniu noclegu tez może być:) Na marginesie dodam, ze koszt noclegu równa się pobyt w niezłym hotelu (oczywiście w takim hotelu nigdy nie byłam) . No to trzeba szybko małego na to przygotować, znaczy się chciałam tylko żeby wiedział, że bedziemy mieli wycieczkę i spać bedziemy w innym miejscu, po co mu stresa dodatkowego robić. Ale, że Radzio nie cierpi spać poza domem to schiza i tak była ogromna.
To co działo się w szpitalu pominę... w każdym razie mamy to za sobą .

Z Olkiem wzieliśmy udział w kontynuacji zeszłorocznego konkursu o temetyce śląskiej. Tym razem chodziło o najpiękniejsze miejsce i cholercia zdjęcia zapomniałam pstryknąć, a zrobiliśmy cudną makietę z OGRODZIEŃCEM. Wykorzystałam przepis na masę papierową od USHII i świetnie sie sprawdziła.
Chciałam dzisiaj pościka nazwać bardziej tak... strasznie, bo i strach jakoś tak w mej głowie się kolebie.
Każdy z nas czasami tak ma, że go ta emocja paralizuje. Jedni się o dzieciaczki boją, inni o zdrowie, jeszcze inni truchleją, gdy połóweczka wyjeżdża na delegację, a wiadomo jak jest na naszych drogach... Ja jestem na etapie strachu zdrowotnego. Co jakis czas tak mam, że niestety dopada mnie to cholerne "cóś". Mało ważne co, bo w sumie powiecie, że każdy ma coś swojego. Mnie to jednak paralizuje, napędza same złe mysli, napędza rozmyślania o tym co jeszcze pozostało, co by było gdyby mnie zabrakło, przecież dzieci malutkie, przecież tyle trzeba im pokazać, przecież moje kochanie takie MOJE . Wiem, że takie myslenie jest do dupy, ale cholercia to tak we mnie siedzi, że głowa mała.
Za pracę nie umiem się wziąść, tym bardziej, że jeszcze anginowo mnie dopadło, poza tym robota jakoś mi nie idzie.
Jutro bedzie juz po wszystkim, ale czy całkiem o tym znów dowiem sie za kilka tygodni.
Strach jest chyba najgorszą z emocji. Ja już tam wolę złość, nienawiść :) bo potrafię je obrócić na bardziej twórcze . Ech szkoda gadać .
Pokazę jeszcze jak to u nas walentynki były i nalesnikowo było :)

i powiem jeszcze, ze moje kochanie to człek, który jest jak gwiazdka z nieba. Walentynki okazały się najcudniejszym dniem w tym roczku (chociaz to dopiero początek, to ciężko bedzie ten dzień pobić), bo ta moja gwiazdeczka zorganizowała bilety na kabareton i poszliśmy na NEONÓWKĘ (rewelacja, a kawał z Polakami w niebie :):):):):):) powalił mnie) i na ŁOWCÓW.B .
Postanowiłam, że musimy sobie cześciej takie wyskoki organizować.
Nie pochwaliłam się jeszcze, ale udało mi się wyskrobać odrobinę czasu i dwa razy w tygodniu chodzę na aerobik :):):) Było mi to potrzebne, bo matka się strasznie zastała i kostury skrzypią okrutnie:)
Zrobiłam też wianuszki takie odrobinę wiosenne, zeby sie koło nas zrobiło przyjemniej, bo za oknem -18.

No i tak co jakis czas coś się upiecze, coś się zrobi, ale bez szału.

Właściwie to u mnie nic sie nie dzieje:):):):):)
Nadal rozpracowuje aparacik :)

Muszę jeszcze nadrobić zaległości u Was na blogach, ale to już w przyszłym tygodniu, bo do jutra nie dam rady, a potem nie bedę miała jak.
Dziękuję, ze znów mnie wytrzymałyscie :)
Buziaki

a ranek tego dnia był piekny

2011-02-10T11:06:00.000+01:00

tylko kilka zdjątek

tylko małe westchnienie do tego co było

mam nadzieję, że jutro tez bedzie tak pięknie :) buziaki

"Zaśmiecony" post

2011-02-07T11:08:00.001+01:00

To bedzie pościk typowo moralizatorski.
Jak nie chcesz nie czytaj, ale ja musze dać upust wściekłości.
Zacznę od tego, że jak zawsze w niedzielę wybraliśmy się na spacer.

Ja to jestem matula-natura, znaczy się pokazuję świat, nauczam jak kochać, jak się cieszyć tym co nas otacza.
No i wyszliśmy, ja otoczona dziciaczkami, moje kochanie pokazujące ptaszki, dzieciaczki przeszczęśliwe, bo znów idziemy sobie razem, aparacik dynda na szyi...i nagle trach....

Zwaliło mnie na kolana. Tydzień temu, gdy byliśmy na spacerze wszystko przykryte było białym puchem. Wczoraj po białej pierzynce śladu nie ma, jest szaro, buro i.... BRUDNO.
To co zobaczyłam walnęło mnie poprostu w łepetynę.
Wszędzie, dosłownie wszędzie leżą sterty butelek, papiery, wielgachne kupska kochanych psinek, w które co chwilę wpadają moje maluchy (niestety nigdy nie zdążę ostrzec o "minie").

Ludzie kochani co my dookoła siebie robimy.
Uczę moje skrzaty, ze o naszą ziemię musimy dbać, bo przeciez jak my o nią dbamy tak i ona o nas.
Chciałam pokazać, że nawet pośród tych szarości można odnaleźć piękno, ale sorki prawda u nas nie wygląda tak kolorowo.

Nasza dzielnica Rokitnica jest dla mnie cudownym miejscem, pełnym spokoju, zieleni i to generalnie w ogromnej aglomeracji jaką jest Śląsk.
Ale to co robimy dookoła siebie ... no to już zupełnie co innego. Na szczęście zdjęcia tego nie oddają, jakoś te śmieciory uciekają przed obiektywem :)

Cholercia mnie trafia, bo to własnie nasza polska kultura.
Śmietników podręcznych jest tutaj cała masa, na każdym rogu generalnie.

Bolączką są segregacyjne kosze. Będę o nie walczyła, bo je polikwidowali i teraz muszę z worami jeździć pod markety. Ale jeździmy, bo przecież kazda rodzina zbiera tyle tych śmieci, że głowa mała.
Aż się boję pomysleć co to bedzie jak chłopaki podrosną. Już teraz tygodniowo idzie ok. 7 litrów mleka, czyli mamy 7 pudełek, tyle samo butelek z wodą mineralną, a do tego soki i cała masa innych rzeczy.
Musimy o to zadbać, żebyśmy się nie utopili we własnych śmieciach, mówię to do wszystkich.
Kochani uczmy nasze maluchy od najmniejszego, ze trzeba dbać o naszą matkę naturę, pokazujmy im i walczmy o to, by dookoła były te segregacyjne kosze.
Ale mi sie pojechało z tym gadaniem :):):)
Mam nadzieję, ze nie zanudziłam, ale pomyślałam sobie, ze temat jest tak szeroki i kazdego z nas dotyka, iż warto go poruszyć :)
A teraz jeszcze kilka zdjątek jako dowód, że zima poszła precz, a wiosna dotyka juz całkiem, całkiem ...
Dla mniej zorientowanych :) po powiększeniu zdjęcia widać bazie. A zdjęcie z kwiatkami... to promyk wiosny ofiarowany przez moje kochanie :)

WYNIKI :)

2011-02-01T09:24:00.000+01:00

Losowanie było....
Wyniki już znam....
Wszystko odbyło się zgodnie z regulaminem TO TO LOTO.
Maszyna losujaca posiadająca wszelkie potrzebne atesty i zabezpieczenia przed korupcją :):):)
To było do zdobycia:
A oto własnie osóbka która jest już szczęśliwą posiadaczką :)

Mam nadzieję anonimowa Ewelinko, ze jeszcze do mnie zajrzysz :):)

Wszystkim oczywiście bardzo dziękuję za udział i postanowiłam jeszcze jeden numerek wylosować, bo mi się zapodobało :) Ale to już bedzie niespodzianką :)

I tutaj padło na numer 51, jednak padł również mój aparat, znaczy się bateria, więc proszę o kredyt zaufania:) W tym wypadku szczęśliwą posiadaczką CZEGOŚ została GOSIA.M z Coraz więcej mnie :):):)

GRATULUJĘ i mam nadzieję, że wszystko się spodoba.

Buziaki

było zielono i znów jest biało

2011-01-30T19:49:00.001+01:00

Ostatnio jakoś tak mam, ze większośc postów zaczynam od tego, jak malo mnie ostatnio w blogowym świecie. Nie wiem jak to jest myslałam, że zima, że długie wieczory, że.....
Matko jedyna, a ja nie wiem co obię, ze ten czas tak szybko leci.
Ostatnio poznałam mase nowych osobistości w naszym wirtualnym otoczeniu, moze to cukierki, może po prostu nowy rok. W każdym razie strasznie się cieszę z każdej miłej znajomości.
Chciałam również powiedzieć, ze co jakiś czas czytam i nadrabiam, jestem obecna, choć jakoś tak bardziej po cichu :)
Przeciez dopiero co się przebieraliśmy na sylwestra, a ja juz myślę co tez posadzę w lutym , zeby potem ładnie w ogródeczku było ):):):):)
No właśnie, robiłyście sadzonki pomidorków????
Marzę o własnych czerwonych kuleczkach, poradźcie , jakie co i jak???
A u mnie.... u mnie spokojnie do przodu, spacer był i tak jak ostatnio zieleń w lesie pokazywałam tak dzisiaj nic tylko biel ujrzycie, nic więcej :):):)
Też pięknie było.

A najważniejsze, ze słoneczko mocno grzało, więc wszyscy buzinki usmiechnięte i ładowanie akumulatorów na maksa.

To było wczoraj.
Dzisiaj byliśmy z chłopakami w Bawialni :):):) Matko skąd dzieciaki biorą tę energię :):):) Nawet ten nasz najmniejszy ma dwa i troszkę, a juz ich nie odstępuje nawet na tych największych zjeżdżalniach, taka mała pchełka. Niestety zdjęć nie było, bo człowiek musi być cały czas na chodzie, nie ma zmiłuj się.
No cóż ferie się skończyły to i może moja "twórczość" jakoś powróci.
Dzisiaj tak króciutko, bo chciałam tylko zaznaczyć, że jestem i nic się ze mną złego nie dzieje :)
Musze Wam jeszcze pokazać jak nasz średniak próbuje gwizdać, to nasz charytatywny łobuz, który dostał to serduszko za całe 5 gr, które posiadał w swoim portfelu :):):):) (TYLKO TYLE MIAŁ ), ależ on był dumny, a teraz nie pozawala ściągnąć tej naklejki z czapeczki.

Buziaki i dziękuję, że zaglądacie, że czytacie, że jesteście.

Fotografka ze mnie żadna, ale zabawa jest:)

2011-01-21T22:19:00.000+01:00

No własnie ...
Na razie to tylko się bawię, poznaję, czytam.
Normalny szał ciał, ale dopiero po godzinie 20-tej :(
Dlatego zdjęcia nie są takie jakie by mi sie marzyły.
Nie ma promyczków słońca, nie ma ani grama natury, a jest to co mnie otacza.
A że pomalutku dochodzę do momentu chowania ozdóbek świątecznych, no to teraz głównie skupiam uwagę na nich właśnie.
Prawie każde zdjęcie to kryształki, bo wychodzą zawsze przecudnie :)

Potem moje śniezynki, które są jeszcze tylko na żyrandolu.

Aniołeczki, bo to wdzięczny temat.

No i jeśli w dzień dopadnę, to buzinki dzieciaczków (ale na razie w małej ilości, bo mi się maleństwa ostatnio w fotografów przemienianją i jak widzą taaaką "lufę", to tez chcą z niej pstrykać).

Marzy mi się już spokojne wyjście, spokojny spacer i spokojna sesja czegokolwiek na zewnątrz.
Przyznam się też do czegoś.
Ponieważ jestem z lipca, czyli lwica i to taka gorącokrwista, więc to co za oknem mnie dobija na maksa.
Musiałam cos z sobą zrobić, bo depresja już stukała do okna.
Musiałam się wygrzać, odpocząc i nabrać tyle energii ile tylko metalowa pucha dała.
Oczywiście mówię o solarium.
Wiem, teraz masa osób wznosi oczy do niebios i woła o pomstę.
Ale ja tylko w ramach zdrowotności :)
Kiedyś solarium wyleczyło mnie z choroby skóry (łuszczyca), a teraz traktuje to ustrojstwo jak lekarstwo na te obrzydliwie pochmurne dni.
Chodzę wtedy, gdy czyję potrzebę, nie dla opalenizny, choć powiem, ze nigdy nie mam problemów latem, bo tych parę spotkań w ciągu roku troszkę hartuje moją skórę.
Powiem tylko, ze znów zadziałało i dało mi kopa.
Przed świętami byłam u jednej z Was i zachwycałam się cudnie przystrojonym stołem. Ale nie chodziło mi o to co było na stole, a raczej obok:)
No więc zobaczyłam cudnej urody pokrowce na krzesła. Poszperałam w moich książkach i znalazłam masę wzorów i ciekawych rozwiązań. Ale nie byłabym sobą, gdybym nie zrobiła ich na własny pomysł :)
Zresztą i tak miało być inaczej :) ale okazło się (a z matmy jestem decha), że źle wyliczyłam materiał i zamiast nadwyżki, która miała być przeznaczona na lamberkin, miałam manko i to takie, ze mi jeszcze na te krzesła zabrakło.
Ale że twarda jestem, to sobie myślę, ze ten len mogę połączyć z innym materiałem, potem jeszcze obrusik dorobić, będzie git.
Jak pomyślałam, tak tez zrobiłam i stworzyły mi się kubraczki w iście romantycznym stylu :)
A co mi tam.

Zdjęciami się pochwaliłam to teraz czas odpadać.
Buziaki dla wszystkich zaglądających.

żyję :)

2011-01-19T13:42:00.000+01:00

Juz tak dawno niczego nie napisałam, zę przyznam się szczerze, że mam obawy czy jesczz to potrafię :)
E tam ściema jestem:)
Klepać buźką umiem i lubię to i klikania się nie oduczę.
Prawda jest taka, że ferie się nam zaczęły i cała trójka jest teraz w domciu.
A skoro wszyscy są razem to można to okreslić tylko jednym słowem SAJGON!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Istne szaleństwo.
Mam pozaczynanych masę prac, zamówienia stoją, maszyna rozłożona i trochę poszyte, ale ... nie ma jak skończyć, a mnie telepie. Bo jak już za coś się biorę to nienawidzę tego zostawiać.
Ale nic to, głęboki wdech, wydech, wdech... I mówię do siebie, wśród wrzasków: będzie dobrze, dasz radę, przeciez dzieci to nie szatrańcza...wszystkiego nie zniszczą :)
Ale życie okazuje się zaskakujące :)
Dzisiaj mam taki popuchnięty dzień. Tak tak, nie machnęłam się właśnie chodziło mi o opuchliznę twarzową:)
Pisałam już, ze wystarczy mały bodziec a ja już rozklejam się i beczę i właśnie tak było wczoraj.
Uwielbiam program "Ekspres reporterów", uwielbiam prowadzącego i tych wszystkich ludzi, którzy starają się wyszukać tych najbardziej potrzebujących.
No i wczoraj znów usłyszałam o dzielnej Kasi, jej już nie ma, ale... kobieta na zawsze zostanie w sercach. Za odwagę, siłę i życiową mądrość.
Była zupełnie obca, a mimo wszystko znów czegoś nauczyła. Doceniać życie i chwile jakie są nam dane.
A potem reportaz o dzieciaczkach czekających na rodziny zastępcze. Dzieciaczki, które udają twarde, a po twarzyczkach delikatnie płynie strużka słonej kropelki. Pewnie sporo z was to ogladało i pewnie tak jak moje i wasze serducha ścisnęły się, gdy mówiły o domu, miłości, przytulaniu...
A teraz jedna rzecz o której pomyslałam. Dlaczego takich programów nie puszczają wcześniej, chętnie pokazałabym moim smykom ile mają szczęścia, ale pokazałbym im również, że można pomóc innym.
W naszym otoczeniu też są taki biedne słodziaki. Olo kiedyś zapytał mnie dlaczego te dzieci są takie brudne, albo dlaczego koleżanka z klasy ma same jedynki???
Jak to dzieci, zaczął się z niej trochę "nabijać".
Słuchałam go, dałam dokończyć, a potem zapytałam go, czy gdyby mnie i tatę nie obchodziły jego oceny to czy on sam z siebie poszedłby do pokoju i odrobił zadanie, czy nauczyłby się wiersza, gdybyśmy go nie odpytywali.... Zrobiło mu się wstyd, ze tak się zachował, ze nie pomyślał...
No właśnie ta dziewczynka już na stracie jest w gorszej pozycji. Jej rodzice niczym się nie interesują, nie przychodzą na wywiadówki.
A przecież to nie jej wina, ona po prostu nie ma nikogo, kto troszkę by od niej wymagał i pokazał jej te właściwe drogi.
A co do dróg... bylismy na cudownym spacerze, taki krótki, po naszym lasku, ale w jego trakcie wyszły promyki słoneczka, cudne było tez to, że zobaczyłam zielone fragmenty lasu, znaczy się mech się odsłonił:)
Fajnie było, grząsko było i wesoło:)

A na koniec pochwalę się :):):)

Marzyłam o nim już jakieś 5 lat :) Mówiłam o tym w domu non stop i w końcu moje kochanie nie wytrzymało :):):)

Dostałam aparat CANON EOS 500D z obiektywem 18-135 IS.

Powiem tylko... CZAD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dzisiaj tylko mały wycinek, bo na kartę czekam, ale aparat rozłożył mnie na łopatki :):):)

Zabawa nieziemska i jakość ... BOSKA!!!!!!!

Buziki i przepraszam, że tak mało mnie u Was.

candy i różności takie

2011-01-05T11:02:00.002+01:00

Zacznę od tego, że opuściłam się w blogowaniu i biję się w pierś.

Czyli jeszcze raz.

Pomyślności, zdrowotności, kasy masę, żeby pomysły realizować, a moze po prostu masy pomysłów przy których kasy niewiele trzeba :) Żeby przykrych komentarzy już w tym naszym blogowym świecie nie było i żeby nie trzeba było moderowania włączać. Żebyśmy mogły raz w życiu spotkać się wszystkie razem na jakimś mega cudownym "spędzie" czarodziejek :) I żeby kolej w końcu zrozumiała, ze ludzie to nie bydło, a przecież i zwierzątka muszą być po ludzku traktowane..... i tak dalej :)

Okres między świąteczny upłynął bardzo pracowicie, bo jakoś tak musiałam odreagować po tym szaleństwie świątecznym.

Zrobiłam kilka odkładanych rzeczy, a którymi mnie zaraziłyście na maksa :)

Podstawa to podkładki pod talerze, są prościutkie ale właśnie o takie chodziło, bo chłopaki są cudni, ale takie małe brudaski stołowe, znaczy się jak jemy to jemy na całym stole :):):)

Mowa oczywiście najbardziej o Darusiu, bo ja mamą jestem dosyć luźno prowadzącą swoje pociechy. Polega to raczej na tym , że pozwalam chłopakom pokosztować smaku nie tylko wygranej, ale i przegranej. W końcu w życiu różnie bywa.

Tak więc nie jestem taką kwoczką co to pod skrzydłami maleńsytwa chowa, tutaj odnoszę się do pościka Aśki z Zielonego Czółna.

Ja to matka jestem taka co to dużo wspomina swoje dzieciństwo. Miałam wiecznie pocharatane kolana, wiecznie ubrudzona, ale .... szczęśliwa, bo zdobywałam rzeczy, o których myślałam, że są niemożliwe.

Dlatego teraz gdy widzę, że Olo wspina się na nasz płotek to po prostu kontroluję, ale ... niech skacze, niech myka, bo przynajmniej jak już bedzie w wieku, że do kolegów pójdzie to nie będę się trzęsła, ze mi gdzieś tam nogę złamie, albo spadnie z wysoka.Wolę go teraz pouczyć jak to lepiej zrobić i cieszyć się jego szczęściem, gdy uda mu się czmychnąć na drugą stronę.

Każdy z moich chłopaków zaczyna wcześniej takie odważne kroki, wiem, że jest to spowodowane "ciśnieniem" jakie wymuszają starsi bracia. Olo jakoś tak ze wszystkim później zaczynał. A mój najmniejszy to układa już własnej produkcji pojazdy z lego. Oczywiście nie są to konstrukcje najwyższych lotów, ale podstawy mają, znaczy się koła (gdzies tam), drzwi(czasami na przodzie), chłopek(czasami bez nóg) , ale jeździ i jest wywoływaczem takiego uśmiechu i dumy o jakim nam dorosłym nawet się nie śniło.

Zresztą człowiek masę traci kiedy staje się dorosłym.

Przestajemy cieszyć się drobnostkami, ja sobie o tym przypominam i tak jak oni, gdy stworze sobie jakieś maleństwo, które mi się podoba jestem dumna i blada.

I właśnie dokonałam paru takich rzeczy.

NP. zrobiłam sobie "pokrowce" na stare łapki kuchenne i na stare szmaciane podkładki.

A teraz .... tadam........

Zrobiłam sobie szal, taki sobie, bo miał byc kominem, potem opcja się zmieniła i miał być OLQOWYM zamotnikiem, a wyszło coś mojego :), ale że włóczki jeszcze zostało to postanowiłam zrobić MITENKI :)

Teraz w tym naszym światku jest istny szał na te rękawisie, ale ja naprawdę na nie zachorowałam. Szukałam wzorów, nawet blogowe boginie w tym temacie wszystko mi wytłumaczyły, ale... ja nie potrafię na drutach, znaczy nie próbowałam. I postanowiłam zrobić je tak "na oko". Jest takie powiedzenie, że "na oko jeden umarł", ale mnie jakoś na razie nic nie jest :) i szybko z tego świata nie zamierzam zejść, niech się jeszcze inni pomęczą, a co mi tam, trochę złośliwości z mojej strony :)

TERAZ KILKA FOTEK Z NASZEGO SYLWESTROWEGO SZALEŃSTWA a te zimowe zdjątka w pościku to z noworocznego spaceru :)

Na imprezie obowiązywał strój dowolny i tak Daro został SCOOBY-DOO :)

Radzio jak przystało na prawdziwego faceta przebrał sie za pirata,

a rodzice jak to rodzice właściwie przebierac się nie musieli, ale w końcu ta noc wymaga poświęceń i zostaliśmy jak zawsze PAJACAMI :):):)Malowały nas dzieci :)

Na koniec obiecane CANDY:)

Już dawno miałam je zrobić, ale jakoś tak nie wychodziło.
Więc ogłaszam małe co nieco.
Zasady jak zawsze :)
Czas trwania do 31-go stycznia. Losowanie odbędzie się 1-go lutego:)
Zostaw tylko komentarz i już.
A do wylosowania ten oto zestawik na zimne wieczory.
Kubeczek ma przykrywkę i zaparzacz, a pojemniczek może skrywać waszej produkcji herbatki.

I tutaj prośba jeżeli tworzysz własne kompozycje herbaciane napisz w komentarzu przepis :) (to nie jest obowiązkowe) :):):):)
A teraz uciekam, bo już w końcu za porządkowanie tego mojego domostwa się muszę zabrać, a cholercia nie chce mi się jak sto pięćdziesiąt :)

Postanowiłam jeszcze słówko dopisać, bo już pojawił się anonimek i oczywiście bardzo się cieszę, ale prośbę jedną posiadam by przynajmniej adres mailowy zostawiać, bo potem nie będę się miała jak skontaktować, a nie chciałabym nikogo z gry wykluczyć :):):) Dziękuję za zrozumienie :):):)

no i już koniec

2010-12-26T23:06:00.000+01:00

No własnie ....
U mnie święta się zakończyły, a może właśnie się zaczęły, bo po raz pierwszy jest cisza... spokój.
Chłopcy poszli spać około 21, najmłodszy szalał jak nakręcony jeszcze godzinę, ale moje kochanie go zpacyfikowało i poszli razem do wyrka.
Niestety my nie przedłużymy świętowania jak niektórzy, bo moja połóweczka jutro musi iść do pracy.
Ci pechowi tak mają :) bo do wykorzystania zostało jakieś 16 dni urlopu, ale nawał pracy nie pozwala.
A z drugiej strony, czy on na pewno taki pechowy....
W pracusi cicho, nikt nie wrzeszczy, nikt sie nie kłóci, normalna sielanka.
Bardzo potrzebowałabym tego.
Uwielbiam święta, ale raczej ten okres przed, bo już po wieczerzy, zaraz po odpakowaniu prezentów zaczyna się istne piekło.
Wiecie jak to jest, każdemu nie dogodzisz, a mając trzech małych facecików, okazuje się to niemożliwe. No znaczy się jest to możliwe, ale każdy musiałby dostac to samo.
Okazuje się, że chłopaki walczą o wszystko, bo jeden dostał to, drugi też to chce, ale wymienić się szansy nie mają, bo jest jeszcze trzeci i mimo wieku wcale nie odpuszcza w walce, powiedziałabym więcej to prowodyr wszelkiej zwady.

Mam głowę pięć na dziesięć.
Szczerze powiedziawszy padam i mam dosyć.
Jutro znów jest dzień, obudzi mnie wrzask wyrywanych zabawek, płacz pokonanych, płacz wygranych, którzy nagle zostają pokonani.
Zostanę z tym sama i szczerze się tego boję.
Wiem, ze nie jestem jedyną matką takiej trójeczki, ale już rady nie daję.
Tłumaczenia nic nie przynoszą, bo w ferworze walki nie słuchają, jak wrzasnę to przecież hałas robi się jeszcze większy, bo muszą mnie przekrzyczeć.
Kocham święta, ale tęsknię za chwilą spokoju.
Moje marzenia są takie proste, ale nieosiągalne.
Chciałabym wyjśc z moim kochaniem na długi spacer, połazić tak po lesie bez celu.
Chciałabym z moim kochaniem iść do kina na coś wesołego.
Chciałabym popływać na basenie...
Proste nie????????????
Ale na razie nieosiągalne.

Chłopaki cały czas na antybiotyku, ja już się jakoś wykaraskałam z choróbska.
Chłonę ciszę, słysze tylko stukot wpisywanych literek.
Wiem, wiem ten post jakiś taki mało radosny, po świętowaniu, ale ja raczej utyrana jestem rozdzielaniem skaczących sobie do oczu maluchów.

W tym roku postanowiłam powaznie przeanalizować robione zakupy przedświąteczne.
W zeszłym roku zrobiłam tyle zupy grzybowej, ze w końcu się zepsuła, parę innych rzeczy też poszło do kosza.
Dużo czytałam na ten temat, bo z rzeczy których najbardziej nie lubie, to te, gdy marnuje się jedzenie, więc w tym roku poważna lista, przeliczanie i wyobraźcie sobie, ze sie udało:)
Obiadowe dania zjedzone do końca, bez jednej zmarnowanej potrawy. Troszkę jeszcze zostało sałatki, ale to dojemy:)
Jestem bardzo z siebie zadowolona.

Nie zrozumie tego nikt, kto choć raz w życiu nie zaznał głodu, a może tylko niedostatku.

Nie wstydzę sie tego, bo nie ma czego, ale za dziecka wesoło nie było.

Miłości nigdy nie brakowało, ale często na chlebie znajdowała się tylko cieńka warstewka margaryny.

Tak właśnie nauczyłam się nie jadać w ogólniaku śniadań, bo wiedziałam, ze jest ciężko i że oni będą mieli więcej.

Najgorzej chyba miała muśka (czyt. mama) Teraz z perspektywy czasu widzę, ze musiała strasznie cierpieć, bo przeciez nie mogła swoim dzieciaczkom dać tego czego by chciała.

Za to wynagradzała wszystko miłością do nas i do taty.

Pisze o tym, bo to dobry czas na mówienie o miłości.

Mamy teraz wszystko (mówię o nas wszystkich dookoła).

To ze ktoś nie ma takiego telewizora, o którym by marzył, albo auta szybszego od sąsiada, albo wypasionej komóry... jakie to wszystko jest mało wazne. Oddałabym auta, telewizor, wszystko co materialne, by móc jeszcze zamienić zdanie z mamą. Tak bardzo chciałabym się jej poradzić, wypić kawkę i pośmiać się.

Nie ma jej tak długo, a ja codziennie o niej myślę i równie często płacze tęskniąc za jej radością życia, za jej bijącym serduszkiem.

To smutne co piszę, ale po radościach i smutki do nas dochodzą.

To ona nauczyła mnie jak należy przeżywać swięta i co się w nich liczy najbardziej.

I to nie były ozdoby, choć zawsze było pięknie, to nie było jedzenie, ale ludzie którzy nas otaczali.

Muśka była wyjątkowa, bo otaczała troską wszystkich. Sąsiedzi, którzy juz mieli się rozwieść, po długich rozmowach, których prowodyrką była muśka, zostali razem i tworzą szczęśliwą rodzinę. Miała masę znajomych, którzy ją kochali.

Chciałabym być właśnie taką osobą. Ale chyba bardziej powinnam zostać sobą, niż dążyć do perfekcji.

Szkoda, że nie poznałyście jej, chciałabym, zeby każda z was miała taką przyjaciółkę, jaką ja miałam tylko przez krótka chwilę, za krótką....

Smutno teraz u mnie, bo właśnie nadszedł czas na wspominki, a to zawsze u mnie kończy się łezkami.

Nie ma jej, a tak bardzo chciałabym jej pokazać jak sobie poradziłam z tym ciezkim życiem.

Nie gniewajcie się za te smutkowania, ale potrzebowałam się wygadać, bez obciążania mojego kochania, bo przeciez on wie...

Uciekam i tym co będą odpoczywać nadal, życzę miłych chwil, a tym co do pracy, spokojności :)